e-learning

Ζώντας στους δύσκολους οικονομικά καιρούς οι περισσότεροι ψάχνουμε τρόπους να περικόψουμε τα έξοδα μας.

Είναι γεγονός ότι έχουμε κάνει πολλά ανοίγματα που ουσιαστικά δεν δικαιολογούνταν από το εισόδημα μας, αλλά επειδή υπήρχε πάντα και η λύση του δανεισμού και του πλαστικού χρήματος δεν μπορούσαμε να το αντιληφθούμε αυτό.

Κάποια από τα έξοδα μπορεί να ήταν περιττά, όμως κάποια άλλα ήταν από την καλή μας προαίρεση και διάθεση και αφορούσαν στο να δώσουμε περισσότερα εφόδια στα παιδιά μας, για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον. Έτσι μέσα σε όλα τα άλλα έξοδα, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο του εισοδήματος μας πήγαινε στην εκπαίδευση τους, σαν συμπλήρωμα της βασικής που έπαιρναν στο σχολείο. Γλώσσες, μπαλέτα, αθλητικά κτλ, κτλ. Και όσα ήταν μεγαλύτερα, στο φροντιστήριο για να μην υστερήσουν στο σχολείο ή για να προετοιμαστούν για το Πανεπιστήμιο. 

Τώρα ραγδαία τα εισοδήματα μειώθηκαν, και πρέπει να δούμε πως θα συμμαζέψουμε τα έξοδα που δημιουργήσαμε, λόγω των αναγκών που έχουν προκύψει τα προηγούμενα χρόνια. Δυστυχώς δεν μπορούμε να συντηρήσουμε πλέον ούτε τα εξωσχολικά μαθήματα των παιδιών. 

Από την άλλη, λόγω της άνθισης του διαδικτύου, και με την προτροπή του υπουργείου παιδείας, που δηλώνει ότι όλα τα μαθήματα βρίσκονται online και δεν χρειάζονται τα φροντιστήρια, πολλοί γονείς σκέφτονται την λύση του e-learning για τα παιδιά τους, σταματώντας φροντιστήρια και ιδιαίτερα.

Ως γονιός και ως ιδιοκτήτης εργαστηρίου σεμιναρίων πληροφορικής, θα πω την γνώμη μου ως προς την λύση του e-learning:

• Είναι μια πολύ καλή λύση, διότι κάποιος μπορεί να επιλέξει από μια ευρεία γκάμα μαθημάτων που βρίσκονται στο internet,  με χαμηλό ή και καθόλου κόστος, και να εκπαιδευτεί με τον ρυθμό του και στο χώρο του. Ουσιαστικά μπορεί κάποιος να βρει ότι θέλει, η online παιδεία μπορεί να καλύπτει όλα τα ενδιαφέροντα. Και σε πολλά από αυτά τα μαθήματα δίνονται βεβαιώσεις ή "πτυχία". Αν κοιτάξουμε, όλες οι μεγάλες εταιρείες έχουν online μαθήματα (oracle, microsoft κτλ), αλλά και πανεπιστήμια όπως των Αθηνών έχουν online μαθήματα σε αρκετές ειδικότητες. Όμως αυτά απευθύνονται σε ενήλικους, και έτσι πρέπει να γίνεται. Το e-learning είναι καλό και βοηθητικό όταν κάποιος ξέρει τι θέλει να μάθει και τι γνωρίζει ήδη, πόσο χρόνο διαθέσιμο έχει και πόσο χρόνο θέλει να επενδύσει. Δηλαδή πρέπει να είναι συνειδητοποιημένος και ως προς τις γνώσεις του και ως προς τις ελλείψεις του. Επίσης πρέπει κάποιος να είναι ήδη πειθαρχημένος ως προς το χρόνο του, αλλά και την προσπάθεια που θα βάλει για να μάθει κάτι.
• Δεν είναι καλή λύση για παιδιά. Τα παιδιά συνήθως δεν ξέρουν τις ελλείψεις τους και δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν μόνα τους ένα σύστημα e-learning. Εκτός αν ο γονιός βοηθηθεί από το e-learning, και με την σειρά του κάτσει και ασχοληθεί με το το παιδί. Δηλαδή η διαχείριση του συστήματος θα γίνεται από το γονιό, και ο γονιός θα κάτσει δίπλα στο παιδί και θα το βοηθήσει στα μαθήματα. Απλά το να δώσεις στο παιδί 5 CD ή τρία Links και να του πεις πάρε και μάθε, δεν θα λειτουργήσει.
• Πολλά φροντιστήρια διαθέτουν e-learning υπηρεσίες όπου υπάρχει stand by δάσκαλος και κατευθύνει κατά κάποιο τρόπο το παιδί. Αυτή πιθανώς να είναι καλή λύση, αλλά και πάλι πρέπει να δείτε το κόστος. Αν είναι όντως πιο οικονομική λύση, από την εγγραφή σε κάποιο φροντιστήριο. Και πάντα η συνεργασία και ο έλεγχος του γονιού είναι απαραίτητος. 
• Το link του Υπουργείου Παιδεία. Δείτε τι παρέχει online το υπουργείο, αλλά δεν νομίζω να υπάρχει κάτι ουσιαστικό.

Εκείνο που θα πω σαν τελική "συμβουλή" και από προσωπική πείρα είναι ότι τα παιδιά πάνω από όλα χρειάζονται τους γονείς πλάι τους σε όλες τις φάσεις της ζωής τους και οπωσδήποτε στα μαθήματα τους. Είτε πάει σε ιδιωτικό σχολείο, είτε σε δημόσιο, είτε σε φροντιστήριο, είτε κάνει ιδιαίτερα, αν δεν ενδιαφερθεί ο γονιός σε βάθος και σε πλάτος και αν δεν κρατάει τα ηνία στην εκπαίδευση, όχι διδάσκοντας, διότι δεν είναι υποχρεωτικό να έχει ακαδημαϊκές γνώσεις ο γονιός, κανείς δεν έχει αυτή την απαίτηση, αλλά στον έλεγχο του τι γίνεται και τι δεν γίνεται, το παιδί δεν θα έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

P.S Διαβάζω στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, στο τμήμα e-minds για έκθεση αφιερωμένη στα "Σοβαρά παιχνίδια" ως μέθοδος μάθησης| Μια έκθεση αφιερωμένη στα εκπαιδευτικά παιχνίδια καλεί δασκάλους  και καθηγητές να τα γνωρίσουν και να τα μετατρέψουν σε εργαλεία διδασκαλίας. 

Εδώ Πανεπιστήμιο...

Τις προάλλες διάβασα στο BHMA, και μετά βέβαια το επιβεβαίωσα και από το site του Πανεπιστημίου, ότι στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας, την Άνοιξη του 2011 θα αρχίσει μάθημα στο χώρο των κοινωνιολογικών σπουδών, με θέμα τη Lady Gaga. Ο κύκλος μαθημάτων που θα παρουσιάσει ο καθηγητής και φανατικός φαν της αμερικανίδας σταρ, Ματιέ Ντεφλέμ έχει τον τίτλο “ H Lady Gaga και η κοινωνιολογία της φήμης» (ΒΗΜΑ, Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010).

Αμέσως εντυπωσιάστηκα, όχι μόνο διότι είμαι φαν της Lady Gaga, και την θεωρώ πανέξυπνη και αυθεντική, αλλά επίσης, διότι τα «έξω» πανεπιστήμια είναι «τόσο» προχωρημένα σε σχέση με τα δικά μας, τα οποία επιμένουν να διδάσκουν τις ίδιες αγκυλωμένες γνώσεις στους φοιτητές χρόνια και χρόνια, όσο βέβαια τους επιτρέπουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις να συναντηθούν (γνώσεις με φοιτητές). Καθόμουν και ονειροπολούσα τι ωραία που θα ήταν αν είχαμε και εμείς τέτοια μαθήματα. Αν είχαμε περισσότερες επιλογές στις σχολές, περισσότερο εξειδικευμένα πράγματα, σχολές με πιο «φιλελεύθερο» πρόγραμμα, με περισσότερες εναλλακτικές.  Και μετά συνήλθα. Διότι δεν τα χρειαζόμαστε. Εμείς ως Ελλάδα δεν τα χρειαζόμαστε, παρά μόνο ίσως για να είμαστε ανταγωνιστικοί με κάποιους άλλους, ωστόσο αυτό δεν μας ενδιαφέρει, διότι εμείς είμαστε το «κέντρο του κόσμου»!

Ήδη οι ανώτερες και ανώτατες σπουδές είναι αρκετά ανεδαφικές, αρκετά μακριά από την «ελληνική πραγματικότητα», από την «αγορά εργασίας». Η Lady Gaga μας μάρανε, ή το πρόγραμμα σπουδών για “Computer Game Development” και “Computer Game Design».

Και τι θα ήταν λοιπόν χρήσιμο σήμερα; Τι θα μπορούσαν να «σπουδάσουν» τα παιδιά μας για να βοηθηθούν και να προχωρήσουν στη σύγχρονη πραγματικότητα; Πρακτική και τέχνες. Κατά το “Μάθε τέχνη και άστηνε και σαν πεινάσεις πιάστηνε». Τέτοια τέχνη, δεν μιλάω βέβαια για «Καλές Τέχνες». Και δεν μιλάω ούτε για ηλεκτρολογικά, υδραυλικά, ηλεκτρονικά μόνο.  Μιλάω και για αυτά, αλλά όχι σαν εξειδίκευση.

Παιδιά λεφτά τέλος, ελάχιστα μόνο θα κυκλοφορούν, για τα απολύτως απαραίτητα. Λοιπόν και οι εξειδικεύσεις στις σπουδές τέλος. Κανείς δεν θα σας χρειάζεται, κανείς δεν θα σας ρωτάει. Έρευνες και τα σχετικά δεν υπάρχουν και ούτε θα υπάρξουν. Ανάπτυξη, παραγωγή μηδέν. Εκείνο που χρειάζεται είναι να μάθουμε να τα κάνουμε όλα, για να επιβιώσουμε. Όλα που είχαμε σνομπάρει στο παρελθόν και δεν ξέρουμε να τα κάνουμε, ούτε βέβαια τα παιδιά μας.

• Πρέπει να μάθουμε να επισκευάζουμε ότι χαλάσει στο σπίτι. Ηλεκτρολογικά, υδραυλικά, ηλεκτρονικά.
• Βαψίματα, μερεμέτια, έπιπλα.
• Πατώματα.
• Ράψιμο. Παλιά ξέραμε. Τώρα;
• Κομμωτική, να κόβουμε και κανένα μαλλάκι.
• Μαγείρεμα βεβαίως, διότι υποθέτω και αυτό λιγάκι μας διαφεύγει και ας μαγειρεύει τηλεοπτικά ολόκληρη η Ελλάδα. Και ας έχουμε γεμίσει blogs μαγειρικής.
• Διαχείριση χρημάτων, δεν ξέρουμε. Αυτά τα λίγα που θα έχουμε πρέπει να ξέρουμε να τα χρησιμοποιούμε σωστά.
• Να μάθουμε να ψωνίζουμε. Να διαλέγουμε τα καλύτερα προϊόντα με την καλύτερη τιμή.
• Λίγη ιατρική – νοσηλευτική – μαιευτική. Να ξέρουμε πώς να ξεγεννάμε μια γυναίκα σε ομαλές συνθήκες. Πολλά τα λεφτά για μαιευτήρια.
• Γεωργία – κτηνοτροφία. Να μπορέσουμε να αρμέξουμε και καμιά κατσίκα. Όχι μόνο να βγάζουμε το κανίς έξω για να χέσει τα πεζοδρόμια.
• Επικοινωνία – κατανόηση της γλώσσας του άλλου (όπου άλλος, ο φίλος μας, ο/η σύζυγος, ή μάνα, ο πατέρας, όλοι).  Πώς να μιλάμε, πώς να καταλαβαίνουμε, πώς να δίνουμε, πώς να παίρνουμε. Για να μπορούμε να συνεργαστούμε και να τα βγάλουμε πέρα.

Όλα αυτά πρέπει να τα ξέρουν όλοι! Ένα γενικό πανεπιστημιακό πρόγραμμα που να περιλαμβάνει μαθήματα για την πραγματική, κανονική ανθρώπινη ζωή! Αυτή τη ζωή που παλιά την ξέραμε, που τώρα την ξεχάσαμε και μερικοί δεν την γνώρισαν καθόλου. Δηλαδή τα παιδιά μας. Αυτά πρέπει να διδαχτούν οι νέοι, και μετά αν έχουν κέφι, αν έχουν δυνάμεις, ας κάνουν ότι άλλο θέλουν. Όχι για επιβίωση όμως, ούτε για επάγγελμα. Για προσωπική τους άνοδο.

Πρώτα όμως πρέπει να μάθουν να ζουν!

Μια εφαρμογή της αγάπης - Τα παιδάκια μας

Μιλώντας για αγάπη, η προσωπική μου άποψη είναι, ότι η αγάπη προς τα παιδιά μας είναι η πιο δύσκολη αγάπη στην εφαρμογή της, διότι πρέπει να σεβαστούμε την προσωπικότητα του παιδιού όπως παρουσιάζεται, αλλά ταυτόχρονα να βοηθήσουμε και πολλές φορές να επέμβουμε στην ολοκλήρωση αυτής της προσωπικότητας, ενώ έχουμε την μεγαλύτερη συναισθηματική εμπλοκή που θα μπορούσαμε να έχουμε σε σχέση.

Η δυσκολία αρχίζει από την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι τα παιδιά πρέπει να τα εκπαιδεύσουμε, διότι δεν ξέρουν τίποτα, δηλαδή από την στιγμή που θα γεννηθούν. Δεν ξέρουν ούτε να φάνε, παρόλο που αντανακλαστικά θηλάζουν. Εν τούτοις πολλές φορές δεν μπορούν να επιμένουν όσο χρειάζεται για να χορτάσουν, και πρέπει εμείς να τα βοηθήσουμε να πάρουν όση τροφή τους χρειάζεται, αλλιώς πεινάνε και ξυπνάνε γρήγορα ή άλλοτε είναι υπερβολικά λαίμαργα και δεν μπορούν να χωνέψουν καλά. Και έτσι ποτέ δεν στρώνουν ένα καλό πρόγραμμα. Και αυτή είναι η αρχή της δυσκολίας.

Εγώ νόμιζα ότι γεννιόμαστε και ξέρουμε. Νόμιζα ότι τα όρια τα έχουμε μέσα μας, νόμιζα και πολλά άλλα, που αποδείχτηκαν λάθος, διότι ούτε εγώ ήξερα. Όχι ότι η κόρη μου δεν είναι καλό παιδί. Είναι από τα καλύτερα παιδιά σας πληροφορώ, αλλά θα είχε μεγαλώσει πιο ανώδυνα, και θα ήταν πιο χαρούμενο παιδί, αν από μικρή της είχα κάνει σαφές ότι εγώ είμαι η «μαμά» και εκείνη είναι το «παιδί», και τις μαμάδες τις υπακούν έστω και αν πολλές φορές δεν είναι κάτι το ευχάριστο. Και ενίοτε υπάρχουν και «επιπτώσεις» για την ανυπακοή ή όταν παραφέρονται.

Όμως όταν το παιδί έχει ισχυρή προσωπικότητα και συγκεκριμένα «θέλω», και όταν ο γονιός κατά κάποιο τρόπο «φοβάται» ή διστάζει να επιβληθεί για να μην θεωρηθεί αυταρχικός, τότε υπάρχει πρόβλημα στην διαπαιδαγώγηση, και για να λυθεί το πρόβλημα, ο γονιός πρέπει αμέσως να βάλει τις αναστολές περί επιβολής και αρχηγίας κάτω, και να φερθεί σαν γονιός, και όχι σαν φίλος. Διότι το παιδί θα εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε αδυναμία μας για να επιβάλει το δικό του, βλέπετε το παιδί δεν έχει ούτε αναστολές ούτε «ηθική», αλλά ούτε και λογική, αν εμείς δεν το βοηθήσουμε να την αναπτύξει, οπότε θα κυριαρχήσει το χάος που τόσο το βολεύει, και η διαπαιδαγώγηση πάει χαμένη καθώς και ο ρυθμός της οικογένειας.

Ταυτόχρονα δε, ο γονιός πρέπει να ακούει τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού και να μην το παρακάνει. Διότι πόσες φορές δεν τυχαίνει να μας πάρει από κάτω και να είμαστε πιο αυστηροί, από όσο πρέπει; Και μάλιστα άδικα αυστηροί. Τότε μας έχει καβαλήσει ο εγωισμός και λέμε «πρέπει» να ακούει. Και τότε είμαστε εμείς που δεν ακούμε τι μας λέει το παιδί μας, και πάλι η διαπαιδαγώγηση πάει χαμένη διότι γίνεται τραυματική εμπειρία.

Είναι δύσκολο λοιπόν να κρατηθούν αυτές οι ισορροπίες για να μην ξεφεύγουμε εμείς από τα όρια αλλά να μπορέσουμε να βάλουμε όρια στο παιδί.

Όρια πρέπει να μπαίνουν σε όλα. Στον ύπνο, στο φαγητό, στο χαρτζιλίκι, στα χατίρια, στα παιχνίδια, σε όλα. Πρέπει να είμαστε σαφέστατοι στο τι θέλουμε και τι περιμένουμε από εκείνους, και σταθεροί πάνω σε αυτό. Κυρίως αυτό. Σαφείς και σταθεροί, αλλιώς μπερδεύονται τα καημένα, διότι δεν έχουν όλες τις λειτουργίες του εγκεφάλου ανεπτυγμένες για να μπορέσουν να καταλάβουν ότι αυτό ισχύει τότε, αλλά όχι τότε, ότι όταν λέμε αυτό, μπορεί να εννοούμε και το άλλο, και δεν το εννοούσαμε έτσι αλλά αλλιώς. Αλλά κυρίως αν δεν είμαστε σταθεροί θα προσπαθήσουν να το εκμεταλλευτούν και να δημιουργήσουν χάος, διότι τα παιδιά τρελαίνονται για το χάος όπως είπαμε.

Όμως, ενώ κάνουμε αυτό, ενώ βάζουμε τα όρια, και είμαστε «η εξουσία» κατά κάποιο τρόπο, πρέπει να είμαστε και τρυφεροί, και με κατανόηση όταν το παιδί κάνει λάθη, για να εισπράττει την αγάπη μας, πρέπει να είμαστε χαλαροί για να μην τα αγχώνουμε αλλά και δραστήριοι για να τους κρατάμε το ενδιαφέρον, ήρεμοι αλλά σε εγρήγορση πάντα, να τους δίνουμε την πρωτοβουλία αλλά και να τους κατευθύνουμε,  να τους αφήνουμε ελεύθερους αλλά και να τους προστατεύουμε. Να είμαστε συναισθηματικοί αλλά με το συναίσθημα μας φιλτραρισμένο μέσα από την λογική και την γνώση.

Είναι η ζωή μας, αλλά πρέπει να τους δώσουμε τα εφόδια να κάνουν μια τελείως διαφορετική ζωή από εμάς, αν αυτό επιθυμούν,  να σεβαστούμε την διαφορετικότητα τους, τις επιλογές τους, τις ανάγκες τους, να τους δώσουμε χώρο και χρόνο για εξερεύνηση, να επιτρέψουμε τα λάθη, να επιτρέψουμε να δεχτούν και τις επιπτώσεις των λαθών τους ούτως ώστε να μάθουν από αυτά και να γίνουν υπεύθυνοι άνθρωποι, αλλά ταυτόχρονα να έχουμε και ένα «δίχτυ ασφαλείας» για να πέφτουν στα μαλακά όσο γίνεται. 

Τα παιδιά μας θεωρώ ότι είναι η ευκαιρία για να εξασκηθούμε στην αγάπη περισσότερο από κάθε άλλη σχέση, διότι για να είμαστε αποτελεσματικοί και να μεγαλώσουμε άξιους ανθρώπους στην σημερινή κοινωνία, πρέπει να βάλουμε κάθε εγωισμό στην άκρη, κάθε αδυναμία στην άκρη, κάθε «ξέρω» στην άκρη, και πλημμυρίζοντας κάθε κύτταρο μας από την δύναμη της αγάπης να υπερβούμε τον εαυτό μας. Και τι πιο μεγάλη αγάπη, από το να αφήσεις τον εαυτό σου πίσω να δεις τον άλλον όπως είναι και να πράξεις σύμφωνα με το καλό του άλλου και του συνόλου;

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ περί κρίσεως.

Ας δείξουμε την αγάπη μας στα παιδιά αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάμε με την κρίση. Ας μην τα αγχώνουμε περισσότερο. Να τους εκθέσουμε την κατάσταση και να βάλουμε «όρια» στις παράλογες απαιτήσεις τους, αν υπάρχουν, αλλά να μην έχουμε και εμείς παράλογες απαιτήσεις από αυτά για να προλάβουμε τις δυσκολίες τους που μπορεί να προκύψουν. Μην τους πιέζουμε με τα διαβάσματα, με την πρόφαση ότι υπάρχει ανεργία και πως θα τα καταφέρουν αν δεν πάρουν πτυχία κτλ, μην περιφερόμαστε μέσα στο σπίτι σαν κηδείες διότι τα οικονομικά δεν πηγαίνουν καλά, μην μουρμουράμε όλη μέρα για το που φτάσαμε και που θα φτάσουμε.  Είναι ευκαιρία να εφαρμόσουμε την αγάπη με την μορφή της αισιοδοξίας για το μέλλον, της θετικότητας, της εμπιστοσύνης στις ικανότητες του παιδιού μας και την πίστη στον Κύριο, ή όπως αλλιώς αρέσει στον καθένα να ονομάζει «το καλό».