Χαρούμενη, Λαμπρή, Πρωτομαγιά :)

Να πούμε και κανένα τραγουδάκι;

Εφηβικοί προβληματισμοί...

Εχτές το βράδυ, είχα μια συζήτηση με την κόρη μου, σχετικά με ένα «πρόβλημα» που την απασχολεί, και συχνά - πυκνά επανέρχεται στις συζητήσεις μας. Ότι, ότι και να κάνει, ότι επιδόσεις και να έχει, οι συμμαθητές της φαίνεται να μην την εκτιμούν. Ειδικά ένας, της μπαίνει συνέχεια και της έχει ταράξει το νευρικό σύστημα.

Πριν προχωρήσω θα κάνω μια παρένθεση και θα πω ότι εγώ προσωπικά έχω δεχτεί συγχαρητήρια από μαμάδες για το παιδί μου, που τα παιδιά τους, τους μίλησαν για εκείνη με τα καλύτερα λόγια. Επίσης τα καλύτερα ακούω από τους δασκάλους της. Όμως για το καμάρι μου αυτό δεν είναι αρκετό. Θέλει κάτι να εισπράξει από το περιβάλλον της, και δεν το εισπράττει. Θέλει οι συμμαθητές της να την θαυμάζουν, και αυτό προφανώς δεν γίνεται.

Και την καταλαβαίνω, καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι για τους εφήβους (και για τους μεγαλύτερους … εφήβους πολλές φορές μη σου πω) να είναι αποδεκτοί και σημαντικοί για τα άτομα της ηλικίας τους, όμως πώς να της εξηγήσω, και πολύ παραπάνω πώς να δεχτεί ότι πρέπει να επιλέξει; Είτε να επιλέξει αυτό που αγαπάει να κάνει και να είναι, αδιαφορώντας για το πόσο το αποδέχονται οι άλλοι, είτε να συμβιβαστεί και να προσαρμοστεί με τα ενδιαφέροντα και τις «αξίες» των άλλων, προσπαθώντας να είναι περισσότερο αποδεχτή και αγαπητή …

Σημειώνω ότι βρέθηκε σε ένα τμήμα, το χειρότερο κατά γενική ομολογία των καθηγητών, που είναι όλο αγόρια και μάλιστα ασχολούνται κατά μεγάλη πλειοψηφία με τον αθλητισμό. Εδώ ρωτάω το εξής: Αν υποθέσουμε ότι τα παιδιά δεν … ντοπάρονται για να έχουν επιδόσεις, υπάρχει περίπτωση μόνο και μόνο τα αθλήματα να τους…ντοπάρουν; Φαίνεται να είναι σαν αφηνιασμένα και να μην μπορούν να κάτσουν τον κόλο τους σε καρέκλα, 16 χρονών παιδιά!
Αφού η κόρη μου με ρωτάει συνέχεια «τι έχουν πάρει αυτοί και είναι έτσι;»

Και επανέρχομαι με τον προβληματισμό μου. Σκέφτομαι ότι σαν μητέρα ίσως να έπρεπε να έχω βρει ένα πιο κατάλληλο περιβάλλον για εκείνη, ότι παιδεύεται και εγώ δεν κάνω τίποτα γι αυτό, σαν Λίλυ όμως ξέρω ότι ο άνθρωπος δυναμώνει με τις αντιξοότητες, και ότι η τριβή με διαφορετικούς από εκείνη ανθρώπους θα την δυναμώσει και θα την κάνει να χτίσει την ισχυρή προσωπικότητα που χρειάζεται να έχει ο καθένας μας για να προχωρήσει σήμερα στη ζωή του. Και ίσως μόνο περνώντας μέσα από αυτή την εφηβική «κόλαση» τελικά δεν χρειαστεί να «επιλέξει» αλλά απλά μπορέσει να πει και να το εννοήσει «Κοιτάξτε μάγκες, εγώ δέχομαι αυτό που είστε, σας σέβομαι, και εκτιμώ τις επιλογές σας, αλλά και εσείς απαιτώ να με σεβαστείτε και να έχω την θέση που αξίζω, αλλιώς υπάρχει και άλλος τρόπος, που ίσως και να μην σας αρέσει, να εισπράξω αυτό που μου πρέπει »