Γέφυρα με το παρόν

Ήρθα και πάλι στην γωνιά μου.
Κανονικά δεν θα είχα χρόνο να επισκεφτώ το blog μου, αλλά ακυρώθηκε μια δραστηριότητα που είχα για το απόγευμα, και έτσι είπα να γεμίσω το κενό με μια ανάρτηση.
Εκείνο που με έχει δυσκολέψει πολύ, σε όλη την διάρκεια της ζωής, μου είναι ο προγραμματισμός των δραστηριοτήτων μου μέσα στην μέρα. Ειδικά τον καιρό που βρισκόμουν στην Ελλάδα, ποτέ δεν μπορούσα να βάλω ένα πρόγραμμα στην καθημερινότητα μου, το οποίο να το ακολουθώ, και έτσι να βρίσκω μια ισορροπία. Βεβαίως δεν είναι εύκολο αυτό, διότι εξαρτάται από πόση δύναμη και επιδεξιότητα έχει κάποιος να σταθμίσει τους αστάθμητους παράγοντες, και τα αστάθμητα συναισθήματα που του προκαλούν οι αστάθμητοι παράγοντες. Διότι αν γίνεσαι λιώμα χώμα κάθε τρεις και λίγο, ούτε να προγραμματίσεις μπορείς, ούτε να δημιουργήσεις. Δηλαδή εγώ. Εγώ δεν μπορώ να δημιουργήσω όταν βρίσκομαι σε εμπόλεμη κατάσταση. Άλλοι μπορεί να μπορούν. Μπορεί και να εμπνέονται, δεν ξέρω. Εγώ θέλω ασφάλεια για να δημιουργήσω.
Αλλά για να πω και κάτι σωστό, και λογικό, ως μητέρα που μεγάλωνα παιδί, η προτεραιότητα μου ήταν εκεί. Το σχολείο της κόρης, το φροντιστήριο της κόρης, τα διαγωνίσματα της κόρης, γενικά η εφηβεία της κόρης, η οποία ξεκίνησε στα 4 και κράτησε μέχρι που τέλειωσε το λύκειο και ήρθε Αγγλία για πανεπιστήμιο. Όλα τα άλλα γίνονταν εκ των ενόντων. Αλλά στο παιδί ήμουν προγραμματισμένη και σωστή πιστεύω. Το μεγάλωμα των παιδιών είναι σοβαρή υπόθεση. Θέλει προσοχή, θέλει δηλαδή την προσοχή της μαμάς τεταμένη. Με email και από τον messenger δεν μεγαλώνεις παιδιά. Πρέπει να είσαι εκεί. Και πάλι, θα πω ΕΓΩ έπρεπε να ήμουν εκεί, διότι είχα αδυναμία στο να τα ρυθμίσω όλα. Οπότε, άλλη μπορεί να μπορεί και από μακρυά. Δηλαδή δεν λέω ότι οι εργαζόμενες γυναίκες και αυτές που κάνουν καριέρα, δεν είναι καλές μητέρες. Αλλά λέω ότι εγώ δεν μπορούσα, και εργαζόμουν μεν, αλλά εκ των ενόντων και χωρίς να βάζω στην δουλειά προσπάθεια και μεράκι.
Οπότε η δουλειά μου έμεινε πίσω. Λογικό, φυσιολογικό και μου αρέσει κιόλας. Μου αρέσει, διότι η κόρη μου μεγάλωσε σωστά, και φυσιολογικά επιζήτησε την ανεξαρτησία της, της αρέσει να έχει δικιά της ζωή, σπουδάζει αυτό που της αρέσει και είναι καλή,  δουλεύει και έχει δικά της λεφτά και μάλιστα από μικρή. Ναι, με δικά της λεφτά σπουδάζει! Εμείς δεν θα είχαμε την δυνατότητα να την σπουδάσουμε στην Αγγλία. Είναι από αυτά τα θαύματα που συμβαίνουν όταν πρέπει να συμβούν. Δόξα τω Θεώ!
Και προσεύχομαι να συνεχίσει έτσι. Άξια, ανεξάρτητη, ευτυχισμένη αλλά κοντά στο Θεό. Διότι χωρίς Αυτόν δεν κάνουμε τίποτα. Δεν μπορούμε.
Και αυτό, ότι δεν μπορούμε χωρίς τον Θεό, άλλοι το καταλαβαίνουν νωρίς και άλλοι αργά. Εγώ είχα την τύχη να έχω αυτή την αναπηρία, που έχουμε μιλήσει παλιότερα. Αυτό με έκανε να δω ότι δεν μπορώ. Ταπεινώθηκα από πολύ νωρίς, και ταυτόχρονα απομυθοποίησα την δύναμη των ανθρώπων, ότι και αν σημαίνει αυτό. Είμαστε αδύναμοι. Τα νιάτα, η σωματική δύναμη, τα χρήματα, οι επιδεξιότητες, κάποτε θα μας αφήσουν. Ακόμα και οι καλύτερες σχέσεις μας, θα μας αφήσουν, περνώντας τα χρόνια. Και αν στηριζόμαστε τώρα σε κάποια από αυτά τα στηρίγματα, κάποια στιγμή το στήριγμα θα σπάσει. Και τότε θα πρέπει να πιαστούμε από τον Θεό, αλλιώς θα είμαστε πολύ πολύ δυστυχισμένοι. Εγώ είχα την τύχη να μην έχω αυτά τα στηρίγματα, ή και όσα είχα, μόλις πήγαινα να στηριχθώ πάνω τους, έσπαγαν. Γρήγορα, αμέσως. Οπότε κατάλαβα την αδυναμία μου και ταυτόχρονα δεν γλυκάθηκα από την ανθρώπινη δύναμη. Όμως δεν είχα γνωρίσει ούτε τον Θεό.
Προσπαθούσα με τις λίγες δικές μου δυνάμεις. Λιγότερες από του κόσμου. 'Ημουν σχετικά αδύναμη, αλλά δεν το καταλάβαινα τότε. Δεν ήξερα τι φταίει, αλλά με μια λέξη τώρα λέω ότι είναι αδυναμία. Από την μια έβλεπα το μάταιο της δύναμης των ανθρώπων και δεν έβαζα σαν στόχο την απόκτηση μιας τέτοιας δύναμης, διότι μέσα μου ένιωθα "αρκετή", χαρούμενη και ευτυχισμένη, στις σχέσεις μου όμως, και στις δικές μου διεκδικήσεις έβγαινα αδύναμη, νικημένη και ταπεινωμένη. Από την μια ήθελα να παραιτηθώ από κάθε διεκδίκηση, από την άλλη είχα την κόρη μου. Μπορούσα να κάτσω με το κεφάλι κάτω; Δεν με άφηνε. Ήθελε μια μητέρα δυνατή. Και ο άντρας μου το ίδιο. Με ήθελε λύκαινα, δεν του έκανε η πάπια.
Και κάπως έτσι έπιασα στα χέρια μου την Αγία Γραφή. Και η ζωή μου άλλαξε. Ή μάλλον η ζωή μου δεν άλλαξε αμέσως. Άρχισα εγώ να αλλάζω. Εκτός από την κόρη μου, έβαλα στο πρόγραμμα μου και την ώρα μου με το Κύριο. Κάθε πρωί, στην βεραντούλα μου, στον Πειραιά, τα λέγαμε. Όλο το προχώρημα μου στην πίστη το έχει αναλάβει Εκείνος. Πάντα με πάει πάρα κάτω, μου βρίσκει αυτό που χρειάζομαι να μάθω, να δω, να καταλάβω. Και εκτός από το πνευματικό δυνάμωμα, ανέλαβε και το ανθρώπινο δυνάμωμα μου. Τώρα μπορώ. Δεν είμαι ένας αδύναμος άγιος, δηλαδή κάποιος που έχει πίστη, αλλά δεν μπορεί τίποτα να κάνει. Έχω γίνει πολύ άξια, σε πολλά θέματα. Πολύ δραστήρια, προσγειωμένη, πρακτική. Δόξα τω Θεώ!
Επίσης στα 53 μου, βρίσκομαι να έχω χρόνο, καθότι όπως είπαμε το κοριτσάκι μου δεν με χρειάζεται τόσο πολύ. Και έχω και διάθεση για δουλειά, για εργασία, την οποία σιγά - σιγά δημιουργώ από την αρχή, τρία χρόνια τώρα που είμαστε στην Αγγλία. Τα έχω πει πολλές φορές αυτά τα περί δουλειάς. Πάω αργά και με κόπο, διότι όπως είπα, χωρίς ποτέ να απέχω επαγγελματικά τελείως, δεν κρατούσα τα ηνία της δουλειάς στα χέρια μου, οπότε έμεινα πολύ πίσω. Κλείνουν οι δρόμοι, αν δεν κινείσαι μπροστά, και μετά είναι πολύ δύσκολο να τους ξανανοίξεις.
Τώρα παλεύω σχεδόν μόνη μου να προχωρήσω επαγγελματικά, με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, αν δεν έχει κάτι πιο σημαντικό να μου δείξει. Όμως είναι κάτι που το θέλω πολύ, και πιστεύω ότι θα ανοιχτούν οι πόρτες, διότι
Εξακολουθήστε να ζητάτε και θα σας δοθεί· εξακολουθήστε να ψάχνετε και θα βρείτε· εξακολουθήστε να χτυπάτε και θα σας ανοιχτεί. Διότι όποιος ζητάει λαβαίνει και όποιος ψάχνει βρίσκει, και σε εκείνον που χτυπάει θα ανοιχτεί. (Ματθαίος 7:7-9)

Αμήν!

Πως ήμουν τότε, και πως είμαι τώρα

Πέρασε ένας χρόνος χωρίς να έχω βάλει ούτε "και" στο ιστολόγιο μου. Δεν έγινε επί σκοπού, ούτε ήταν προσχεδιασμένο. Το αντίθετο: σκόπευα να γράφω. Όμως αντί να γράφω, απομακρύνθηκα. Οι δικαιολογίες αρκετές, και πρώτη και κύρια έλλειψη έμπνευσης, δηλαδή δεν ήξερα τι να γράψω. Ξαφνικά όλα τα θέματα μου φαίνονταν χωρίς νόημα, και αυτά που για μένα είχαν νόημα, ακατάλληλα για το κοινό. Και έτσι μπλοκαρίστηκα, έπαθα το γνωστό Writer's block, και σταμάτησα.
Μια άλλη δικαιολογία είναι η έλλειψη χρόνου. Όμως αυτό θα το ξεπερνούσα αν είχα τι να γράψω, διότι η ανάγκη για επικοινωνία και έκφραση ξεπηδάει, και θα έτρεχα να γράψω. Άλλωστε αν έχω καυτό θέμα, δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να γράψω.
Επίσης αν είχα χρόνο, θα έβρισκα τι να γράψω, διότι υπάρχουν θέματα, απλά χρειάζεται έρευνα, που όμως δεν είχα χρόνο να την κάνω.
Και κάπως έτσι σταμάτησα να έρχομαι εδώ, στο αγαπημένο μου ιστολόγιο. Η αλήθεια είναι πως την αγαπάω πολύ αυτή την γωνιά. Την έχω από το 2008 νομίζω, και έχουν περάσει πολλά από εδώ μέσα. Και πρώτα και κύρια έχω περάσει εγώ. Εγώ, ο εαυτός μου, το στίγμα μου. Πως ήμουν τότε, και πως είμαι τώρα. Μια άλλη Λίλυ το ξεκίνησε το blog και μια άλλη Λίλυ βρίσκεται τώρα και γράφει. Και να πω την αλήθεια με θυμάμαι και με νοσταλγώ. Τρελούλα, ανεδαφική, αιθεροβάμων, με καμία συνέστηση των εμποδίων και των περιορισμών της καθημερινότητας. Όμως αυθεντική και ίσως γραφική. Ήθελα να είναι τα πράγματα όπως ήθελα, και αφού εγώ έκρινα ότι ήθελα καλά πράγματα, έπρεπε να είναι και έτσι. Νόμιζα πως όλοι ήταν μέσα στην κεφάλα μου και έβλεπαν αυτό που έβλεπα, και σκέφτονταν με το μυαλό μου. Νόμιζα ότι μπορούσα να ωφελήσω, να μοιραστώ, να δώσω από το φαγητό που έτρωγα και με έθρεφε. Όμως έκανα λάθος. Άλλο ήταν πάντα το ζητούμενο, άλλες οι ανάγκες, και αυτό που έδινα βρισκόταν πεταμένο και πατημένο. Έμαθα;
Αυτό λέω, τώρα είμαι μια άλλη Λίλυ. Οπότε μάλλον έμαθα. Έμαθα τις ανάγκες, έμαθα τις προτεραιότητες, έμαθα ότι ο άλλος είναι άλλος, πολύ συγκεκριμένος και προδιαγεγραμμένος, θέλει αυτά που θέλει, και βλέπει αυτά που μπορεί να δει. Δεν υπάρχουν μαγικοί χώροι, ούτε δωρεάν χάρες. Αν θέλω κάτι να πετύχω, πρέπει να αγωνιστώ. Αν θέλω να ζήσω την ζωή που ονειρεύομαι, πρέπει να την χτίσω τουβλάκι, τουβλάκι. Και όσο ζω στο κεφάλι μου, όσο επιμένω να προσφέρω το φαγητό που δεν μπορούν να φάνε, τόσο οι άλλοι με σπρώχνουν προς τα πίσω, για να μην το πάρουν, χωρίς να το καταλαβαίνω, ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι, και απομακρύνομαι από εκεί που γίνονται τα πράγματα. Βγαίνω από το παιχνίδι, εν ολίγοις.
Ναι, ναι, βγαίνω από το παιχνίδι, από έλειψη αυτοπεποίθησης. Διότι αν κανένας δεν παίρνει αυτό που δίνω, σημαίνει δεν είμαι καλή, δεν αξίζω. Άρα πως να προχωρήσω;
Αυτό λοιπόν μου συνέβαινε, το αναλύω, διότι μου αρέσει η ανάλυση, πριν προχωρήσω στην σύνθεση. Και χρειάζεται η σύνθεση, πριν πάμε στην αποσύνθεση, η οποία μου κλείνει το μάτι, και την τοποθετώ σε 20 και κάτι χρόνια, αν θέλει βέβαια ο Θεός. Επίσης θα ανοίξω τα σχόλια. Να είστε κόσμιοι, αν θέλει κανείς να σχολιάσει. Δεν έφτασα 53 για να μαλώνω στα blogs.
Επίσης, έχω βάλει διαφημίσεις. Αν σας ενδιαφέρει κάτι από τα διαφημιζόμενα είδη, και μόνο τότε, πατήστε επάνω τους. Θα με βοηθήσετε. Όμως πάντα με προσοχή. Αν πατήσει κάποιος πολλές φορές και συχνά τότε κάνει κακό.
Αυτά.
Χαίρομαι που τα είπαμε!

Not a new year's resolution

Πέρσι τέτοια εποχή περίπου, είχα επιχειρήσει να εκφράσω τις αποφάσεις μου/resolutions για την νέα χρονιά. Εξήγησα πέρσι γιατί αυτές οι αποφάσεις τοποθετούνται αυτή την χρονική στιγμή, και όχι γύρω στην πρωτοχρονιά. Μάλιστα είχα πει ότι κάθε 15 μέρες περίπου θα δίνω αναφορά σχετικά με τα πως τα παω.

Στην αρχή έκανα κάποια updates, μετά το σταμάτησα. Νοιώθω όμως την ανάγκη να δώσω μια αναφορά φέτος, έστω και περιληπτικά.

1) Ήθελα να χάσω κάποια κιλά. Δεν έχασα, μάλλον πήρα λίγο βάρος από πέρσι. Πήγα και σε διαιτολόγο, μου έγραψε διατροφή, την ακολούθησα 2 ολόκληρες εβδομάδες, και μετά βρήκα δικαιολογία την εγχείρηση του ισχίου μου και την σταμάτησα. Τώρα δεν έχω καμιά όρεξη για οργανωμένη διατροφή. Θέλω να τρώω φυσιολογικά, από όλα τα καλά, και λίγο γλυκό μια δυο φορές την εβδομάδα, να πίνω και το κρασάκι μου και να νοιώθω όμορφα με τον εαυτό μου και τις καθημερινές μου συνήθειες. Δεν μπορώ τα "πρέπει" και τα "δεν πρέπει" να μου γίνονται θηλιά στον λαιμό και να με πνίγουν. Όπως είμαι, είμαι μια χαρά.

2) Πέρσι έλεγα "αποφάσισα να βάλω την γυμναστική μέσα στην ζωή μου, σταθερά και αμετάκλητα". Λοιπόν, τα πάω καλά με αυτήν την απόφαση. Η εγχείρηση με βοήθησε πολύ, δεν πονάω, οπότε η γυμναστική γίνεται πιο ευχάριστη και αποτελεσματική. Θέλω να συνεχίσω, και να αρχίσω να θέτω στόχους πάνω σε αυτόν τον τομέα.

3) Η τρίτη απόφαση ήταν αυτή "δεσμεύομαι να αποκτήσω μια καινούργια πηγή εισοδήματος".

Γελοία δέσμευση, διότι δεν εξαρτάται απόλυτα από εμένα. Την στιγμή που μπαίνει κάποιος άλλος στο παιχνίδι, και αυτός είναι ο πελάτης, από αυτόν εξαρτάται αν αυτό που εγώ θεωρώ πηγή, είναι πηγή που αναβλύζει κάτι τι, ή είναι ξερό πηγάδι. Τα θέλω του πελάτη, και όχι οι ανάγκες του, είναι αυτό που διαμορφώνει πόσο γάργαρη είναι η πηγή. Διότι μπορεί να προσφέρω κάτι που από την πλευρά μου ξέρω ότι το χρειάζεται ο πελάτης, ο πελάτης όμως να μην το ξέρει, να μην θέλει να μάθει ότι το χρειάζεται, και τελικά να δίνει λεφτά για κάτι που απλά το θέλει, χωρίς να το χρειάζεται.  Για να μη αερολογώ όμως, εγώ έχω διαμορφώσει "τίτλο" και "θέση" μέσα στην εταιρεία μας, και φροντίζω να περάσω το μήνυμα όσο καλύτερα μπορώ. Εκπαίδευση και "γυμναστική" είναι και αυτό. Όσο εξασκούμαι, δυναμώνω, μαθαίνω, και νοιώθω άνετα μέσα στον ρόλο μου, μιλάω γι αυτό, και τελικά το μήνυμα θα περάσει. 

Νομίζω πήγε καλά η προηγούμενη χρονιά. Έλεγα ότι ένας χρόνος, θα είναι σαν δεκαετία, και έτσι ήταν. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα, και αναθεώρησα πολλά επίσης. Επίσης πολλές αυταπάτες μας ... τέλειωσαν, και αυτό με ελευθέρωσε. Ποια είναι η κυριότερη αυταπάτη που ξεπέρασα; Ότι η ζωή πρέπει να είναι εύκολη και ευχάριστη, και ότι αν δεν είναι, είναι κάτι κακό. 

Λοιπόν τίποτα το κακό δεν υπάρχει σε μια δύσκολη ζωή. Όσο αναζητώ την ευκολία, σταδιακά χάνω την ελευθερία μου, και εξαρτώμαι από εκείνους που μου παρέχουν μια τέτοια ευκολία, δωρεάν. Την ευκολία την κερδίζει κανείς, αφού πρώτα έχει δυσκολευτεί. Τότε την δικαιούται, και τότε υπάρχει η χαρά ότι κάτι έχει κερδίσει με την αξία του, και έχει και την σιγουριά του ελέγχου, ότι μπορεί να αναπαράγει την "ευκολία" όποτε την χρειάζεται.

Αυτά προς το παρόν, και χαίρομαι που τα είπαμε. 

Για ποιους γράφω:

Πριν συνεχίσω με τις αναρτήσεις και τις φωτογραφίες του Bath, αισθάνθηκα την ανάγκη να πω κάτι.

Όπως είχα αναφέρει παλαιότερα, και όπως θα ξέρετε οι γνωστοί και φίλοι, έχω ένα θεματακι αναπηρίας, από τα παιδικά μου χρόνια. Είχα νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα,  μια αυτοάνοση αρρώστια, όπου το ανοσοποιητικό σου σύστημα αποφασίζει να πολεμήσει το ίδιο σου το σώμα. Στην προκειμένη περίπτωση, τις αρθρώσεις. Οπότε τώρα όλες μου οι αρθρώσεις είναι φθαρμένες, και ως εκ τούτου έχω πρόβλημα στην κίνηση. 

Δεν θα επεκταθώ σε αυτό, διότι άλλο θέλω να τονίσω. Θέλω να πω ότι όσο καιρό ήμουν... μικρή, μπορεί να μην έκανα σωματικά ότι τα άλλα παιδιά, αλλά το μυαλό μου δούλευε. Άλλοτε από άμυνα, άλλοτε από έμπνευση, άλλοτε από την πολύτιμη εκπαίδευση των γονιών μου, άλλοτε από προσωπική μου μελέτη, απέκτησα ένα  τρόπο σκέψης, ίσως κάπως ιδιαίτερο, ίσως πρωτοποριακό. Τότε δεν το ήξερα όμως. Νόμιζα ότι έτσι σκέπτονται όλοι. Επίσης είδα ποιες είναι οι αξίες, τι έχει νόημα και τι όχι, και κατάλαβα πόσο πολύτιμη είναι η ζωή μας, και οι ευκαιρίες που μας δίνονται. Κατάλαβα ότι ο καθένας μας έχει μια μοναδική πορεία, και μοναχική θα έλεγα, αλλά είναι η πορεία που πρέπει να ακολουθήσει. Δεν κινούμαστε σε... μπουλούκια, και δεν βιώνουμε όλοι τα ίδια πράγματα. Και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για ότι καλό μας δίνεται, διότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο ή δεδομένο. Μπορεί για ένα παιδί να είναι αυτονόητο να τρέχει και να παίζει στις αλάνες και στις παιδικές χαρές, για μένα δεν ήταν. Μπορεί άλλα παιδιά να βλέπουν γιατρό ή νοσοκομείο, μια φορά σε όλη την παιδική τους ηλικία, εγώ τους είχα μπάστακες στην ζωή μου! (όπως και πολλούς άλλους μπάστακες ωστόσο).  Μπορεί η αρθρίτιδα να είναι αυτονόητη για την τρίτη ηλικία, αλλά όχι για τα παιδιά. Εγώ την είχα εισπράξει από τα τέσσερα. 

Δεν ζήλευα τα άλλα παιδιά, δεν παραπονιόμουν, αυτή ήταν οι ζωή μου. Ήξερα όμως ότι η ελευθερία είναι μια αξία, και μια ανάγκη, την οποία εγώ δεν είχα!

Άλλοι την πετάνε, και υποδουλώνονται στην σκέψη των πολλών, και στις γνώμες των άλλων. Δεν έχουν ζήσει πραγματικά σκλαβωμένοι, γι αυτό.

Εγώ όμως έχω ζήσει την σκλαβιά, γι αυτό κανείς, ιδίως τα άτομα που με αγαπούν, δεν πρέπει να μου ζητούν να σκέφτομαι, να αισθάνομαι, και να κάνω όπως οι πολλοί, όπως συνηθιζέται, ή όπως κάνει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Οι δικοί μου απαιτώ να δείχνουν περισσότερη ευαισθησία σε αυτό, αλλιώς δεν είναι δικοί μου. Είναι ξένοι που δεν με ξέρουν...

Ακόμα και τώρα, που για κάποιο καιρό είχα πρόβλημα με το ισχίο μου, πάλι ένιωσα την παλιά μου σκλαβιά να με απειλεί.  Ο Θεός όμως με βοήθησε, και ανέκτησα την κινητικότητα μου. 

Και είμαι ευγνώμων για αυτό. Τι θέλω να πω; Δεν περνάμε όλοι τα ίδια ζόρια, αλλά τα ζόρια που περνάμε είναι πάντα για καλό. Εγώ δεν θα ήθελα με τίποτα να μην είχα αρρωστήσει. Ακούγεται παράδοξο, αλλά η αρρώστια μου είναι το θεμέλιο που με έκανε αυτό που είμαι, και με βάση αυτό, μπορώ τώρα να αξιολογώ την ζωή μου, να εκτιμώ τα καλά, και να τα χαίρομαι. Τα πράγματα που μου δίνονται σαν δώρα τώρα, θα τα χαίρομαι, και θα τα φωνάζω, και δεν πρόκειται να τα χώσω κάτω από το χαλί διότι σε κάποιους δεν αρέσουν. Διότι σε κάποιους άλλους μπορεί να γίνουν έμπνευση και δύναμη για να συνεχίσουν!

Γιατί εγώ γι αυτούς θέλω να γράφω. Γι αυτούς που θέλουν να βλέπουν μακρύτερα από μια προσωρινή δυσκολία, γι αυτούς που τους αρέσει να σκέφτονται και να διαμορφώνουν μια δικιά τους σκέψη και δεν ακολουθούν σκέψη αγέλης, γι αυτούς που πιστεύουν σε αυτό που υπάρχει πέρα από τα λεγόμενα και τις νοοτροπίες του κόσμου.

Και δεν έχω καμιά υποχρέωση να γράφω για αυτούς που θέλουν να δουν άλλη μια θλιβερή ιστορία για να αισθανθούν όμορφα, διότι έχουν παρέα στην δυστυχία τους. 

My hip replacement operation - Επέμβαση ισχίου

 Ένα βάρος έφυγε από επάνω μου! Όχι ότι έχασα τα κιλά που λέγαμε, αλλά έγινε η επέμβαση που με είχε στοιχειώσει τον τελευταίο καιρό!

'Ολα πήγαν καλά, με την βοήθεια του Θεού μας που μας θεραπεύει, που δούλεψε μέσα από τα χέρια του γιατρού μου. Τώρα ανάρρωση για έξι εβδομάδες, στις έξι εβδομάδες θα ξαναδώ τον γιατρό και θα δούμε την συνέχεια. Αυτές τις έξι εβδομάδες έχω γυμναστική, περπάτημα με πατερίτσες-μπαστουνάκια, και γενικά αποκατάσταση της άρθρωσης που είναι καινούργια και πρέπει να δέσει σωστά. 

Η εμπειρία μου από το NHS της Αγγλίας, άριστη. Κατ' αρχήν χειρουργήθηκα σε ιδιωτική κλινική που παραχωρεί δωμάτια στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας (NHS). Οπότε το προσωπικό άφθονο, μπαινόβγαινε στο δωμάτιο μου μέχρι ενοχλήσεως, (είμαι και λίγο ιδιότροπη και θέλω την ησυχία μου καμιά φορά), η ιατρική φροντίδα άριστη, την πρώτη νύχτα κάθε μια ώρα μου έπαιρναν πίεση διότι ήταν λίγο χαμηλή, λάλησα από την αϋπνία και το άγχος της νοσοκόμας ότι θα σηκωθώ και θα ζαλίζομαι. Έτσι είμαι εγώ, της λέω. Και στα καλά μου χαμηλή πίεση έχω. Αλλά δεν πειθόταν. 

- Πάρε λίγο μορφίνη, μου έλεγαν οι νοσοκόμες.

- Δεν θέλω

- Μα γιατί δεν θέλεις;

- Διότι μου είπατε ότι ρίχνει την πίεση, αν είναι ήδη πεσμένη χωρίς μορφίνη, αν πάρω και μορφίνη θα εξαφανιστεί η πίεση μου και θα σας μαζεύουμε από το άγχος :P. 

- Δεν πονάς;

- Όχι δεν πονάω.

Οπότε την άλλη μέρα αποφάσισαν να πάρουν αυτό το σύστημα που τρομπάρεις μορφίνη στο αίμα σου. 

- Να στο βγάλω, έτσι και έτσι δεν παίρνεις.

- Να το πάρεις να μην το βλέπω...

Μετά είδαν ότι είχα χάσει πολύ αίμα και είχα και αναιμία, και ήρθε και έδεσε. 

- Θα σου βάλουμε αίμα.

- 'Οχι δεν θέλω. Έτσι είμαι, έχω χαμηλή αιμοσφαιρίνη.

- Χαμηλή από χαμηλή διαφέρει, μου λέει. Θα ζαλίζεσαι.

- Δεν ζαλίζομαι. 

Μίλησαν με τον γιατρό και τους είπε ότι αν δεν θέλω, και είμαι εντάξει να με αφήσουν χωρίς αίμα, να μάθω. Να πάρω σίδηρο και να κάνουν επανέλεγχο.

Όμως όταν ήρθε ο γιατρός του θαλάμου για τον επανέλεγχο,  και του είπα να δούμε αν έχει ανέβει η αιμοσφαιρίνη, μου λέει δεν πρόκειται να έχει ανέβει. Θέλει μερικές εβδομάδες. Οπότε αποφάσισα να βάλω λίγο αίμα για να μπορώ να βγω. 

Το καλό είναι ότι σου δίνουν αίμα χωρίς να φωνάζεις τους γνωστούς και τους συγγενείς να δώσουν!

Κάθισα 4 νύχτες στην κλινική, με βραχιολάκι, έτρωγα, έπινα, αίμα, ναρκωτικά, δωρεάν όλα, και βγήκα. 

Τώρα όπως είπαμε προσοχή, και πάνω από όλα προσευχή και ευχαριστία σε Αυτόν που μας θεραπεύει και μας προμηθεύει με ότι χρειαζόμαστε!

Update - Ενημέρωση

Έχω αρκετό καιρό να γράψω στο blog μου, αλλά μεσολάβησε το ταξίδι μου στην Ελλάδα.

Αρχικά υπολόγιζα να σας ενημερώσω όταν θα ήμουν Πειραιά, αλλά είχα πάρα πολλές δουλειές, και πάρα πολύ κόσμο να δω. Δεν βρήκα καθόλου χρόνο να ασχοληθώ με το blogging. Το πολύ καλό της υπόθεσης είναι ότι προχώρησαν κάποιες εκκρεμότητες στην Ελλάδα, και γι αυτό παρέτεινα την παραμονή μου εκεί. 

Τώρα γύρισα στο Bradford, και συνεχίζω ασταμάτητα.

Αλλά πριν την ... συνέχεια, ας ανακεφαλαιώσουμε λίγο την πορεία των στόχων που είχα βάλει για την χρονιά αυτή.

Στόχοι:

Διατροφή: Επισκέφτηκα διαιτολόγο στην Ελλάδα, και μου έδωσε διατροφή, η οποία δεν απέχει πολύ από αυτή που έκανα ήδη.

Απλά είναι απαραίτητο το στομάχι να μην μένει άδειο, οπότε κάθε 3-4 ώρες πρέπει κάτι να τρώμε. 

Τα γεύματα είναι: πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό, βραδινό. Αν θέλουμε μπορεί να υπάρχει και ένα έκτο γεύμα, πριν τον ύπνο. Μικρά γεύματα όμως, έτσι; Επίσης αρκετό νερό. Και άσκηση.

Εγώ μένω πίσω λίγο στο θέμα άσκηση, διότι εκτός από κολύμπι δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Δηλαδή η γυμναστική που κάνω σπίτι είναι καλή για να κρατάω την φόρμα μου στις κινήσεις, και λίγο την μυική δύναμη, αλλά δεν κάνει κάτι ιδιαίτερο για το χάσιμο θερμίδων και λίπους.

Οπότε ξαναρχίζω ανανεωμένη σε αυτόν τον στόχο, και σε επικοινωνία με την διαιτολόγο μέσω email, για να δούμε πως τα πάω και τι τροποποιήσεις θα απαιτηθούν.

Άσκηση: Όλο αυτόν τον καιρό, δεν ασχολήθηκα καθόλου με την γυμναστική μου. Στην Ελλάδα ωστόσο καλά τα κατάφερα από θέμα κίνησης. Εννοώ δεν έβαλα κ... κάτω.

Επαγγελματικά: Ποια επαγγελματικά; Βέβαια με την γενικότερη έννοια, οι περισσότερες δουλειές που διεκπεραιώσαμε στην Ελλάδα, έχουν απώτερο σκοπό κάποια έσοδα. Οπότε μάλλον κάτι προχώρησε. 

Τώρα πάω σε ένα άλλο θέμα. Πριν φύγω για Ελλάδα, είχα κάνει μια ανάρτηση σχετικά με το Facebook, και την επικοινωνία μου εκεί. 

Μετά λοιπόν απο διορθώσεις και αναθεωρήσεις, τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα, και αυτό με ευχαρίστησε. 

Από εδώ και πέρα, έχω να κάνω μια εγχείρηση, η οποία θα με πάει πίσω και σε θέμα διατροφής, και βασικά κίνησης, αλλά είναι απαραίτητο να γίνει, διότι προσβλέπω σε κάτι καλύτερο. Και είμαι πολύ τυχερή και ευλογημένη διότι έχω την δυνατότητα επιλογής, δηλαδή να κάνω αυτές τις δουλειές είτε στην πατρίδα μου νο 1, είτε στην πατρίδα μου νο 2, με ελάχιστα έξοδα (δωρεάν επί της ουσίας). Όταν ήμουν νεαρότερη, και ξέροντας ότι κάποια στιγμή θα χρειαζόντουσαν επεμβάσεις, με έπιανε άγχος για τα έξοδα. Όμως ο Θεός πάντα δίνει αυτό που χρειάζονται τα παιδιά Του. Βεβαίως και φοβάμαι λίγο, είναι ανθρώπινο, αλλά αν δεν την κάνω τώρα την εγχείρηση, φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό θα ... φοβάμαι ακόμα περισσότερο, με την όλη κατάσταση μου. Οπότε προχωράμε. 

ΚΕΜΠΑΠΤΖΙΔΙΚΟ Meeting Point

Το κορίτσι επέλεξε να σπουδάσει στην Αγγλία. Εδώ που τα λέμε, η απόφαση είχε παρθεί από πέρσι, από τότε που υπέβαλε τα χαρτιά της online, ή πιο σωστά έκανε submit τις φόρμες της στο Ucas, και πήρε τον όρο εισαγωγής, ο οποίος ήταν ένας συγκεκριμένος βαθμός στο απολυτήριο Λυκείου. Όμως οι πανελλήνιες είναι απαραίτητες για να υπολογιστεί ο βαθμός του απολυτηρίου, διότι αν κάποιος δεν δώσει πανελλήνιες και δώσει μόνο τις ενδοσχολικές εξετάσεις, τα περισσότερα ξένα πανεπιστήμια δεν θα τον δεχτούν. 

Τέλος πάντων, ο χρόνος μετράει αντίστροφα, και την άλλη εβδομάδα πρώτα ο Θεός, το κορίτσι, η μαμά και ο μπαμπάς πετάνε για Αγγλία. Τα περισσότερα στοιχεία, που θα μείνουν, τι θα κάνουν κτλ, θα τα μάθουμε συν τω χρόνω. Διότι δεν ξέρω αν σας το είπα, φεύγουν όλοι μαζί. Το κορίτσι, η μαμά, και ο μπαμπάς. Το κορίτσι έχει κλείσει στην εστία, ένα ωραίο διπλό δωμάτιο με μπάνιο (διπλό στο οποίο όμως θα μένει μόνη της, χιχι), και θα μοιράζεται την κουζίνα και το σαλονάκι με άλλα παιδιά, η μαμά και ο μπαμπάς έχουν κλείσει δωμάτιο σε ξενοδοχείο για τις πρώτες μέρες, και γίνονται διαπραγματεύσεις για τα περαιτέρω. Εν ολίγοις ψάχνουν να νοικιάσουν διαμέρισμα. Νομίζω πάντως ότι χαράς το κουράγιο τους,  και γ@μ0 την τρέλα τους, που γέροι άνθρωποι αποφασίζουν να γίνουν μετανάστες! Προσευχή να είναι όλες οι αποφάσεις τους, οι δρόμοι τους, όσα επιχειρούν ευλογημένα στο όνομα του Ιησού Χριστού. 

Αυτό το καλοκαίρι έγιναν κάποιες αλλαγές στα μαγαζιά του Πειραιά.

Πρώτα - πρώτα έκλεισε το kitchen bar. Αυτό έγινε αρχές της άνοιξης, αμέσως μετά το Πάσχα. Μεγάλη απώλεια για μένα. Σαν το kitchen κανένα.

Κατά δεύτερον άνοιξε ένα καινούργιο μαγαζί δίπλα στο kitchen, εκεί που ήταν το πρώην Costa. Λέγεται BayWay. Πήγα, δεν μου άρεσε.

Τρίτον, ξεπήδησε το καινούργιο meeting point, που εξελείχτηκε σε hot meeting point. Είναι το Κεμπαπτζίδικο του Μπαρμπαδήμου, στην παραλία, στην Ακτή Μουτσοπούλου. Μικρό, δεν έχει χώρο να κάτσει κάποιος, το πολύ ένα-δυο τραπέζια, είναι κυρίως για take away και delivery. Ο κόσμος κάνει ουρά κάθε βράδυ έξω από το μαγαζί, και δικαίως, διότι έχει το καλύτερο κεμπάπ που έχω φάει. Αγοράζουν το φαγητό τους και κάθονται απέναντι στο πεζοδρόμιο του Πασαλιμανιού, στο πεζούλι. Πολλές φορές παραγγέλνουν και αμέσως πάνε απέναντι. Όταν ετοιμαστεί το φαγητό, διότι όλα είναι της ώρας και καθυστερεί λιγάκι, κάποιος βγαίνει στην πόρτα του μαγαζιού και φωνάζει ονόματα. Είναι λιγάκι αστείο αυτό, ξαφνικά αρχίζεις και ακούς ονόματα μέσα στο δρόμο.

Το όρθιο-στο-δρόμο-ή-καθιστοί-στο-πεζούλι στυλ διασκέδασης, πέραν του ότι είναι πιο οικονομικό,  διότι δεν χρεώνεται κάποιος το καπέλο των μαγαζιών, έχει και το καλό της παρατήρησης. Ώρες να κάθεται κάποιος να παρατηρεί τι περνάει μπρος του, τι φοράει, και τι κρατάει, δεν βαριέται. Είναι σαν να σερφάρει κάποιος στο διαδίκτυο, σαν να βλέπει τηλεόραση, αλλά σε live. Για να καταλάβουν και οι νεώτεροι, αυτό που περιγράφω τώρα υπήρχε και παλιά. Είναι λοιπόν μια παλιομοδίτικη συνήθεια, παλιά το λέγαμε και πασαρέλα. Απλά ξαναγύρισε στην μόδα όπως φαίνεται. 

Θα βάλω εδώ κάποιες φωτογραφίες, τραβηγμένες με το κινητό μου, από το πρώτο βράδυ που ξανάνοιξε το μαγαζί μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Πήγα μόνη μου, με την μπυρίτσα μου, τα πουράκια μου και το smartphone μου και την άραξα στο πεζούλι. Άλλο ένα πλεονέκτημα λοιπόν: Θεωρώ ότι πιο εύκολα κάθεται κάποιος μόνος του στο πεζούλι, παρά να πάει σε μαγαζί μόνος του, και να κάτσει σε τραπέζι. Τουλάχιστον εγώ έτσι το νοιώθω. Σε καφετέρια, ενώ πρωινές ώρες πάω μόνη μου, βράδυ διστάζω ακόμα. 

Απολαύστε λοιπόν όλο το street fashion, και μπόλικα σκυλάκια. 

Το πεζούλι

 

Κοίτα τον τύπο στο πεζούλι...No comments

Η μπύρα μου και τα πουράκια μου

'Όποιος διαβάσει τι λέει, ας μου το γράψει σε σχόλιο, χιχι. 

Αυτήν θα την πλακώσω! Έβαλε τον σκύλο πάνω στο πεζούλι να κατουρήσει!

Εδώ βλέπετε το σηκωμένο ποδαράκι!

 

Παιδομάζωξη!

Άνετη στάση αυτή της κοπελιάς. Η παντελόνα μου αρέσει, και το ποτήρι μπυρίτσα!

Τρώγε εσύ. Χάλια έγινες! (από την αδυναμία :P)

Λοιπόν αυτά για την ώρα. Σας εύχομαι έναν καλό μήνα, έναν όμορφο Σεπτέμβρη, και ελπίζω με την ανάρτηση να σας άνοιξα την όρεξη, όχι μόνο για κεμπάπ, και για μπύρες, αλλά και για βόλτες στους δρόμους της πόλης.

(υγ Η 11η Γιορτή Μπύρας στο Φάληρο, ξεκίνησε. Όποιος ενδιαφέρεται ας σπεύσει)