Τραγουδάκια από παλιά

Πιστεύω σύντομα να έχω έτοιμο εκείνο το review που έλεγα. Το βιβλίο αναφέρεται σε μαγαζάκι online, και κάνει κάποιες προτάσεις για το πως ο επισκέπτης της σελίδας, θα γίνει τελικά πελάτης. Ως συνήθως, κοινή λογική χρειάζεται, για να δώσει στη σελίδα του  κάποιος τα εφόδια ώστε να "convert" ο επισκέπτης της σελίδας σε πελάτη. Το βιβλίο (Conversion Optimization) λέει πολλά και σε λεπτομέρεια, αλλά εμένα τελικά μου φάνηκε βαρετό. Και καθώς είμαι αρκετά απασχολημένη με τα καθημερινά, και ταυτόχρονα μελετάω κάποια άλλα θέματα σημαντικότερα για την ζωή μου, έχω αφήσει το review πίσω.
Πριν δυο - τρεις μέρες άκουσα ότι η Luz Casal, η μούσα του Almodovar, έρχεται στο μέγαρο. Στις 19 του Μάρτη νομίζω, μεθαύριο. Δεν το ήξερα. Βασικά δεν ήξερα ούτε την Luz Casal ως όνομα και ως καλλιτέχνη. Γνώριζα όμως κάποια τραγούδια από την ταινία "Ψηλά Τακούνια" του Almodovar. Όταν είχα δει την ταινία, στις αρχές του '90, είχα ξετρελαθεί. Είχα αγοράσει και το soundtrack, εις διπλούν κατά λάθος, το αγόρασα εγώ και μου το αγόρασε και ο Άλεξ.
Βάζω λοιπόν εδώ δύο τραγουδάκια, τα οποία μου άρεσαν και μου αρέσουν. Το δεύτερο έχει και αγγλική μετάφραση, ευτυχώς.

Η ζωή περιμένει να την απολαύσεις

Ένα από τα έργα που ήθελα να δω φέτος ήταν το "Eat Pray Love". Θεωρώντας ότι εν μέρει θα ταυτιστώ με την ηρωίδα και ίσως και να πάρω ιδέες για το ταξίδι της αναζήτησης του βαθύτερου εαυτού μας,  της πνευματικότητας, και μιας υγιούς και ανεβασμένης ικανότητας για απόλαυση της ζωής, έσπευσα ένα Σάββατο απόγευμα να χωθώ στο γειτονικό μου κινηματογράφο για να απολαύσω, αν μη τι άλλο, την ταινία. 

Έπεσα έξω!

Κριτικός δεν είμαι, και ούτε θα επιχειρήσω κριτική της ταινίας, όμως αν εξαιρέσουμε κάποια ωραία τοπία, η ταινία μου φάνηκε μια χολιγουντιανή πατάτα, και η Julia Roberts τελείως επίπεδη στην ερμηνεία της. 

Όμως επειδή είμαι επίμονη, και πίστεψα στο θέμα, που άλλωστε με ενδιαφέρει προσωπικά, αγόρασα το βιβλίο. Και μπορώ να πω ότι δικαιώθηκα με την επιλογή μου. Όπως λέει και η επεξήγηση του τίτλου, "Η ζωή περιμένει να την απολαύσεις" και το βιβλίο της Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ με αυτοβιογραφικά στοιχεία, περιμένει να το απολαύσω, και το κάνω λίγο - λίγο κάθε μέρα.

Ταυτόχρονα δε, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν οδηγός για αρχάριους, (βλέπε ...σειρά life for dummies) στην αναζήτηση της ζωής στα τρία επίπεδα, υλικό, ψυχολογικό και πνευματικό. 

Παραθέτω απόσπασμα από το δεύτερο μέρος του βιβλίου, που αναφέρεται στο pray, και στην ζωή της ηρωίδας σε ένα άσραμ στην Ινδία. Το απόσπασμα δεν το διάλεξα τυχαία. Με εντυπωσίασε καθώς περιγράφει με σαφήνεια τον υπαίτιο της δυστυχίας μας.

"Όπως τα περισσότερα ανθρωποειδή, βαρύνομαι με αυτό που οι Βουδιστές αποκαλούν «μυαλό μαϊμούς», σκέψεις που πετούν από κλαδί σε κλαδί και σταματούν μόνο για να ξυστούν, να φτύσουν και να τσιρίξουν. Από το μακρινό παρελθόν μέχρι το άγνωστο μέλλον, το αχαλίνωτο και απείθαρχο μυαλό μου πετάγεται ανεξέλεγκτα μέσα στο χρόνο, αγγίζοντας δεκάδες ιδέες ανά λεπτό. Αυτό καθαυτό δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι οι συναισθηματικές αντιδράσεις που συνοδεύουν τις σκέψεις. Οι ευχάριστες σκέψεις με κάνουν ευτυχισμένη, αλλά πολύ γρήγορα γίνονται καταθλιπτική  ανησυχία, χαλώντας μου το κέφι. Και όταν θυμάμαι τις στιγμές οργής, αρχίζω να φουντώνω και να τσαντίζομαι πάλι. Κι ύστερα το μυαλό μου κρίνει πως είναι η κατάλληλη στιγμή να αρχίσω να λυπάμαι τον εαυτό μου και ακολουθεί πάραυτα η μοναξιά. Τελικά είσαι αυτό που σκέφτεσαι. Τα συναισθήματα σου είναι σκλάβοι των σκέψεων σου και εσύ είσαι σκλάβος των συναισθημάτων σου.

Το άλλο πρόβλημα με όλες αυτές τις περιπλανήσεις στο λαβύρινθο των σκέψεων είναι ότι ποτέ δεν είσαι εκεί που βρίσκεσαι. Σκάβεις πάντα στο παρελθόν ή σκαλίζεις στο μέλλον, αλλά σπάνια στέκεσαι στο παρόν. Είναι κάτι σαν τη συνήθεια της καλής μου φίλης Σούζαν, που όποτε βλέπει ένα ωραίο μέρος αναφωνεί σχεδόν πανικόβλητη: «Είναι τόσο ωραία εδώ! Θέλω να ξανάρθω μια μέρα!». Χρειάζεται να επιστρατεύσω όλη μου την πειθώ για να την πείσω ότι έχει έρθει ήδη. Όταν αναζητάς την ένωση με το θείο, αυτό το τρελό μπρος πίσω είναι πρόβλημα. Υπάρχει λόγος που αποκαλούν το Θεό παρουσία. Γιατί ο Θεός βρίσκεται ακριβώς εδώ, ακριβώς τώρα. Το μόνο μέρος για να Τον βρεις είναι το παρόν και η μόνη ώρα είναι το τώρα." (Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ, eat pray love, σελ. 191 - 192)

Τι λέτε λοιπόν; Συμφωνείτε με την διαπίστωση αυτή, ότι ένα ατίθασο μυαλό μπορεί να μολύνει το εδώ και τώρα της ζωής μας; Ότι η ζωή περιμένει να την απολαύσεις, και ότι το μυαλό μας είναι εκείνο που τελικά ούτε περιμένει ούτε είναι ικανό να απολαύσει το οτιδήποτε;
Και αν ναι, τότε μπορούμε άραγε να δαμάσουμε το προσωπικό μας τέρας και να το κάνουμε να λειτουργήσει προς όφελος μας ή είμαστε έρμαια του;

Yes Man

Σας το είπα ότι έχει αρχίσει...
Η ανάγκη των πολλών να ξεφύγουν από τα προβλήματα, από τα αδιέξοδα, από την "μιζέρια" που μας έχουν ρίξει οι καταστάσεις, έχει γεννήσει κάποιες "συνταγές" ευτυχίας. Βέβαια, εννοείται πως συνταγές δεν υπάρχουν, ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και όπως μπορεί, αλλά αν αυτό πετύχει, το μοιράζεται και με τους άλλους...
Όπως στην περίπτωση του Danny Wallace, ενός Σκοτσέζου δημοσιογράφου και συγγραφέα, ο οποίος πέταξε την λέξη "όχι" από την ζωή του, και άρχισε να λέει "ναι" σε όλα. Αφού για έξι μήνες έλεγε μόνο "ναι", έκανε την εμπειρία του βιβλίο.
Περίεργο; Χαζό; Ριψοκίνδυνο; Σίγουρα το να λέει κάποιος "ναι" σε όλα έχει τις επιπτώσεις του, και μπορεί να τον φέρει σε πολύ δύσκολη θέση, αλλά είναι ένας τρόπος να ξεκολλήσει από τα αδιέξοδα και να ξαναρχίσει τη ζωή του. Είναι ένας τρόπος να καταλάβει τι πραγματικά θέλει και αντέχει, και από κει και πέρα το "ναι" του να είναι "ναι" και το "όχι" του, "όχι".
Πάνω σε αυτό το βιβλίο είναι βασισμένη η ταινία Yes Man, με τον Jim Carrey, που είδαμε εχτές στο Village. Μας ανέβασε η ταινία, ήταν θερμοί και οι θεατές, χειροκροτούσαν, σφυρούσαν, γενικά συμμετείχαν, καμιά φορά και με ατάκες, κριτικές, προτροπές προς τον πρωταγωνιστή...ο οποίος ήταν απολαυστικότατος και πειστικότατος.
Και πως καταλαβαίνει κάποιος ότι ο πρωταγωνιστής είναι πειστικός; Το καταλαβαίνει όταν βγαίνοντας από την ταινία πει, "ναι, κάτι τέτοιο θα βοηθούσε"!!!

Σινεμαδάκι

Σινεμαδάκι night εχτές, και κατόπιν συμβουλίου,και αφού απορρίφτηκαν Ο Σκοτεινός Ιππότης, κάποιες ρομαντικές comedy, x-files, επιλέξαμε τελικά το The Life Before Her Eyes, μια και είχαμε διάθεση για θριλεράκι και για Ούμα Θέρμαν...Γυναικάρα η γυναίκα, χα χα!
Ενδιαφέρουσα ταινία θα έλεγα, λίγο αργή, με μπόλικο φλας μπακ χμμμ, ή μήπως όχι?
Έξυπνο το τέλος της, με ενθουσίασε.
Στο rating του village δεν έχει πιάσει ψήφους αλλά πιστεύω αδικήθηκε προς το παρόν...Πάντως είχε αρκετό κόσμο εχτές το βράδυ, αν σκεφτεί κανείς πόσες αίθουσες έχει το village και ότι είναι Αύγουστος και ο κόσμος λείπει.
Αρχικά φλερτάραμε και με την ιδέα του θερινού, αλλά ευτυχώς που δεν πήγαμε γιατί είχε βροχούλα , κεραυνούς κτλ.
Άντε και από Αύγουστο χειμώνα... Πάντως εμένα μου αρέσει που δρόσισε λιγάκι.