Social Icons

twitterfacebookgoogle pluslinkedinrss feedemail

Παρασκευή, Νοεμβρίου 05, 2010

Τρία κακά

Κατά την προσωπική μου κρίση και γνώμη, έχουμε τρία  κακά "κριτήρια" στον "πολιτισμό" μας, που μας ταλαιπωρούν και μας κάνουν να χάνουμε την ουσία της ζωής.
Και αυτό το λέω και σαν συνέχεια του προηγούμενου post, όπου αναφερόμουν στην «γερασμένη νεότητα».
Διότι ποιος φυσιολογικός άνθρωπος, άνθρωπος του Θεού, με την πλατύτερη έννοια, θα κάτσει να υποφέρει για να κρατηθεί σε μια εποχή που δεν του ταιριάζει πλέον; Και γιατί λέω «υποφέρει;» Διότι υποφέρει και κοιτάξτε πως:
Φανταστείτε ότι έχουμε ένα παιδί  που μεγαλώνει… Αν δώσουμε κουδουνίστρα στο πεντάχρονο θα μας την πετάξει στο κεφάλι, αν διαβάσουμε παραμυθάκι στο δεκάχρονο, θα κουνήσει θλιβερά το δικό του κεφάλι και θα πει «Μαμά, μπαμπά ξεκόλλα μεγάλωσα», αν πούμε στο δεκαεξάχρονο «Εννιάμιση η ώρα, ώρα για ύπνο», θα φωνάξει τον … δικηγόρο του να πιστοποιήσει ότι είμαστε ακατάλληλοι γονείς. Δηλαδή αν πάμε να κρατήσουμε ένα παιδί πίσω, σε μια ηλικία που δεν του ταιριάζει, υποφέρει και φωνάζει. Έτσι λοιπόν υποφέρουμε πάντα, αν προσπαθήσουμε να σταματήσουμε την εξέλιξη μας σε προγενέστερη ηλικία. Και ας μην το καταλαβαίνουμε διότι μας έχει γίνει πλύση εγκεφάλου ότι «είναι ντροπή να μεγαλώνεις» μην πω ότι σε πολλούς κύκλους είναι ντροπή να αλλάζεις οποιαδήποτε συνήθεια ή γνώμη. Έκανες έτσι, έτσι θα κάνεις πάντα, έχεις αυτή τη γνώμη, αυτή θα έχεις πάντα. Γράφεις αυτό το στυλ αναρτήσεων, αυτό θα γράφεις πάντα (αστειεύομαι).
Αυτό λοιπόν είναι το ένα κακό αυτού του πολιτισμού. Να το πω «δυτικού πολιτισμού;» Εγώ θα το πω έτσι, αν και δεν είμαι σίγουρη. Μπορεί να ισχύει παντού.

Το άλλο είναι «τα χρήματα». Και βέβαια το ξέρουμε όλοι αυτό, το πόσο κακό είναι το χρήμα, αλλά ταυτόχρονα πόσο καλό είναι το χρήμα. Λόγω κάποιας ιδιοτροπίας της φύσης, από μικρή εγώ δεν το έβλεπα με καλό μάτι το χρήμα, απλά μου άρεσε να περνάω καλά, και σε αυτό είμαι σταθερή. Ακόμα μου αρέσει να περνάω καλά! Όμως δεν ανταλλάσω την «ευτυχία μου» για χρήματα. Την ευτυχία την μεγάλη την νιώθω από … μόνη μου, χωρίς χρήματα, και οπότε δεν κάνω παραχωρήσεις για να το έχω, που εμπράκτως σημαίνει ότι δεν δουλεύω σε δουλειά που «το ανθρώπινο περιβάλλον» είναι σκατά και δεν θα περνάω καλά. Μια σειρά από τέτοιες αποφάσεις λοιπόν με οδήγησαν τώρα, θα το πω πιο σωστά, μας οδήγησαν, διότι και ο Άλεξ ίδιος είναι,  να μην έχουμε ιδιαίτερα χρήματα, και να παιδευόμαστε λιγάκι πάνω σε αυτό, διότι όποιος έχει δικιά του δουλειά στην Ελλάδα την σημερινή εποχή τραβάει τα…(sic),   και επίσης να ντρέπομαι και λιγάκι, όχι επειδή δεν έχω ιδιαίτερα χρήματα, αλλά που εξακολουθώ να μην νιώθω ότι έκανα λάθος επιλογές. Και να μην γίνομαι και πιστευτή πάνω σε αυτό, ότι δεν έχω μετανιώσει για τις επιλογές μου.  Δηλαδή μάλλον το μάθημα του «δυτικού πολιτισμού» πάνω σε μένα δεν έπιασε καθόλου. Και νιώθω και μια μικρή «ευτυχία» που δεν χρειάζεται να ξεμάθω ότι «αξίζει αυτός που βγάζει», και να μάθω εκ νέου ότι το «χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία». Άσε που με εκνευρίζει που ξεπήδησαν ένα σωρό διδασκαλίες τώρα, για να μας πείσουν ότι πρέπει να αναπτυχθούμε πνευματικά και να μην κοιτάμε την ύλη, ενώ δεν ξέρω πόσα χρόνια (ειλικρινά δεν ξέρω), προσπαθούν να μας κάνουν παραγωγικές μηχανές και ότι μόνο αν παράγουμε συγκεκριμένα κομμάτια την συγκεκριμένη ώρα αξίζουμε. Καλά τώρα το θυμηθήκαμε ότι είμαστε και πνεύμα;  Όταν μας μπούκωναν με κάθε είδους υλη και μας αξιολογούσαν με το ζύγι, είμαστε σκέτο κρέας; Παρένθεση, αλλά εκτός από το Χριστό και το Ευαγγέλιο, που είναι η Αλήθεια, και μπορείς να κερδίσεις την Ζωή σου μελετώντας, όλα τα άλλα που συναντάω τώρα, νομίζω ότι μοναδικός τους σκοπός είναι να τσεπώσουν τα λίγα ευρώ μας και να μετατρέψουν το πνεύμα που μας δίνουν και που το έχουμε τόσο ανάγκη, σε ύλη, που πλέον εμείς δεν την έχουμε ανάγκη, αλλά «αυτοί» την έχουν ακόμα.
Και θα κάνω και μια παρένθεση παρενθέσεως, για να πω ότι όλες οι new age φιλοσοφίες που δεν είναι και τόσο new πλέον, ξεκίνησαν από την Αμερική, και μάλλον σε καλή οικονομική εποχή, γιατί; Διότι όντως η ύλη δεν γεμίζει τον άνθρωπο, και πάντα αναζητάει να αναπτυχθεί το πνεύμα του, όντως οι άνθρωποι δουλεύοντας μερόνυχτα αδιάκοπα έχασαν τον εαυτό τους, την ψυχή τους, το πνεύμα τους, και αναζητούσαν κάπου να στηριχθούν. Και κάποιοι επωφελήθηκαν να δώσουν … πνεύμα. Προσωπικά πιστεύω ότι ο ψυχίατρος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πιο τίμια λύση. Είναι επαγγελματίας και πρέπει να πληρωθεί. Ο άλλος που κάνει τον … Θεό πρέπει να πληρωθεί;

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα, αγκάθι, δυστυχία σκέτη για μένα, είναι το θέμα χρόνος. Όχι ο χρόνος που περνάει, η ηλικία, που ήδη αναφερθήκαμε, αλλά αυτός που πηγαίνει με την παραγωγή. Παιδάκι του πολιτισμού μας επίσης, που θα το στραγγάλιζα πολύ ευχαρίστως όμως!
Πόσο γρήγορος είσαι; Πόση ώρα κάνεις να απλώσεις τα ρούχα; Να μαγειρέψεις, να σιδερώσεις; Πότε θα πάμε super market, πότε θα φτιάξεις λίστα για super market, πόση ώρα πλένεις τα δόντια σου, τόση ώρα κάνεις ντους; Πωπω είσαι αργή, ευτυχώς είμαι γρήγορη, αν είναι να μου φας όλο το χρόνο… Αν δεν έρθεις τώρα το κάνω μόνος μου/μόνη μου. Και τι, θα σε περιμένω; Σε περιμένω…Δεν μπορώ να σε περιμένω…Περιμένω μισή ώρα για το mail

Ελπίζω αυτό το κριτήριο να σβήσει γρήγορα. Να απαγορευτεί! Ο Θεός δεν βιάζεται, εμείς γιατί βιαζόμαστε;

Λοιπόν μάλλον θα σταματήσω εδώ. Και το κριτήριο ηλικία, και το κριτήριο χρήμα, και το κριτήριο χρόνος, άχρηστα είναι. Δεν υφίστανται. Δηλαδή δεν κρίνεται κάτι αν είσαι νέος, ή νεώτερος, με λίγα η πολλά χρήματα. Επίσης και αύριο ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ, και ίσως πιο κατάλληλη από την σημερινή!

Το ξέρουμε αυτό αλλά πρέπει να το εμπεδώσουμε, για να είμαστε και πιο ελεύθεροι. Διότι όπως είπαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, ο Κύριος ήρθε να μας Λυτρώσει, και το έκανε. Δεν είναι σωστό λοιπόν εμείς από μόνοι μας, να μπαίνουμε πίσω από τα κάγκελα της αυταπάτης μας, ή γενικά της απάτης.

7 σχόλια:

Maria Tzirita είπε...

Λιλούκο μου τι κέφια είναι αυτά; Συννερίζομαι τις σκέψεις σου και θαυμάζω το κουράγιο σου να τις διατυπώσεις! Να μου είσαι καλά, καλό σαβ/κο!

Lily είπε...

Μαρία μου τι εννοείς κέφια ;)

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, και θύμισε μου να κάνω καμιά πραγματικά "κεφάτη" ανάρτηση :)

Καλό σαβ/κο Μαράκι μου!

Vrakas Kostas είπε...

Αγαπημενο μου κοριτσι Lily!

Μετα την κατ ιδιαν συζητηση που ειχαμε χθες για την αναρτηση σου
και την αναλυση που σου εκανα,
δυσκολευομαι αφανταστα να επαναλειφθω;)
Θα το προσπαθησω ομως.
Το σχολιο μου θα βγει σιγουρα μεγαλο,
αλλα θα προσπαθησω να συμπληρωσω την αναρτηση σου,
βλεποντας τα "τρια κακα της μοιρας μας",
απο διαφορετικη οπτικη γωνια.
Κατ αρχας,καταπιανεσαι/θιγεις με μιας,
τρια δυσκολα θεματα.
Και ο τροπος που τα συνδυαζεις μεταξυ τους,
δειχνει ισως αυστηρα και μονο,την μια πλευρα του νομισματος.
Καταλαβαινω τι θελεις να πεις,τι θελεις να περασεις..
Και χαιρομαι που εβαλες την λεξη πολιτισμο σε εισαγωγικα,
γιατι οντως ειναι μια πλατυτερη εννοια,
Ας ελθω στο θεμα μας,
απο την αλλη μερια του νομισματος.
Το πρωτο ειναι η ηλικια.
Το ειχες θιξει και στην προηγουμενη αναρτηση και μαλιστα πολυ πετυχημενα.
Κι εγω ειχα πει,πως πρεπει να μαθουμε να ζουμε με την ηλικια μας.
Διοτι αν οχι,τοτε ειμαστε το λιγοτερο..παραταιροι.
Αλλα τι ειναι η ηλικια;
Και δεν αναφερομαι αυστηρα στην βιολογικη.
Η ηλικια,ειναι οι επιδρασεις που διαμορφωνουν τον χαρακτηρα μας στο περασμα του χρονου.
Αλλες ειναι στα 10,αλλες στα 16 και αλλες στα 40.
Αλλα ομως,αλλες ηταν τον μεσαιωνα,αλλες στις αρχες του αιωνα,
και αλλες σημερα.
Απαιτειται διαρκης προσαρμογη λοιπον.
Η δικαιολογια του να μην θελουμε να μεγαλωσουμε,
ισως κρυβει και την φοβια ευθυνης που πρεπει να αναλαβουμε.
Η φτηνη δικαιολογια οτι αισθανομαι στα 40 μου σαν εικοσαρα,
γιατι συναναστρεφομαι με νεους ανθρωπους δεν στεκει.
Εγω δηλαδη που στα σαραντα μου,
δουλευω με γκρουπ της τριτης ηλικιας,πρεπει να αισθανομαι γερος;
Και για να κλεισω σχετικα με το πρωτο σκελος,
θα προσθεσω πως με την διαρκη ενηληκιωση,
ερχεται και η λεγομενη πειρα.
Ας την εχουμε υποψιν,για να καταλαβαινουμε τις διαφορετικοτητες.
>Συνεχιζεται..

Vrakas Kostas είπε...

Η συνεχεια...
.................
Ερχομαι τωρα στο δευτερο σκελος της αναρτησης που ειναι το χρημα.
Δεν θα αναφερθω σε κανενα κλισε απο τα δεκαδες που λεγονται σχετικα.
Θα το δω καθαρα σαν μεσον συναλλαγης και αξιας.
Πανω σε αυτο,εχω ενα δικο μου "ρητο"οπως λες κι εσυ σε μενα..
"Το χρημα,εχει την αξια που του προσδιδεις εσυ".
Ειναι τοσο πολυπλοκη η κοινωνια σημερα και γενικα ο κοσμος που ζουμε,
που σιγουρα θα επρεπε να το ανακαλυψουμε το χρημα αν δεν υπηρχε!
Ειναι ισως το πιο απαραιτητο "κακο".
Και εχει την σημασια του.
Το χρημα ειναι το μεσον που βαζει καποια ταξη στον αναρχο κοσμο που ζουμε.
Αν το χρημα ηταν προσιτο στον καθενα,
αν η αποκτηση του ηταν ευκολη,
αν το ειχαν ολοι,
τοτε ο κοσμος θα κατερεε την αλλη στιγμη!
Ειναι απλο!
Ποιος ο λογος να κουρασθει να παραγει καποιος κατι,
για να το αγορασεις εσυ;
Αυτο το κατι ειναι το οτιδηποτε.
Απο ζαρζαβατικα,
μεχρι ανταλακτικα για το αμαξι σου και για το κομπιουτερ σου!
Κανεις λοιπον δεν θα εκανε τιποτα αν ειχε το χρημα που ηθελε και οταν το ηθελε.
Το μονο που θα εκανε,
θα ηταν να προσπαθησει να επιβιωσει με καποιον αλλον τροπο,
εφοσον σημερα δεν ειμαστε αυταρκεις
στην συνθετη και πολυπλοκη κοινωνια που ζουμε!
Απαραιτητο κακο λοιπον το χρημα.
Το μονο μη απαραιτητο και επιθυμητο πανω σε αυτο,
ειναι να μην πουλησουμε την ψυχη μας στον διαβολο,
για να το αποκτησουμε.
Γενικα να μην πουληθουμε για αυτο.
Υπαρχουν πολλοι τροποι, να διαγουμε τον βιο μας,
με οσο το δυνατον λιγοτερο χρημα.
Η κατοχη του λοιπον,πανω στην αναγκαια βαση,
μας λυνει καποια καθημερινα απαραιτητα προβληματα επιβιωσης,
και μας αφηνει ετσι ηρεμους,
να ενδιαφερθουμε και για την πνευματικη μας εξελιξη!
Ελπιζω να εγινα κατανοητος!
Και θα κλεισω το σχολιο μου/διατριβη;)
με τον χρονο.
Ως γνωστον,ο χρονος ειναι σχετικος.
Και ειναι ακρως απαραιτητος σαν σημειο αναφορας.
Ειναι επισης ακρως σχετικος σε προσωπικη βαση.
Το ποσα λεπτα χρειαζεσαι για κεινο και για το τουτο,
ποση ωρα σου παιρνει το αλλο,
αφορα μονο να προγραμματισεις καλυτερα τις προσωπικες σου αναγκες.
Ομως,επειδη ο ανθρωπος ειναι κοινωνικο ον,
και επειδη ζει σε μια συνθετη και πολυπλοκη κοινωνια,
οπως ειπα και παραπανω,
μια κοινωνια με καποια στανταρς και κανονες,
θα πρεπει να μαθει να βρει τον σωστο χρονο που θα κανει κατι,
για να εχει ο ιδιος οφελος στο τελος.
Αν δεν κανω αυτο τωρα,
σταματα κατι που ειναι απαραιτητο για το συνολο.
Και κατ επεκταση και για μας τους ιδιους στο τελος.
Εχει σημασια λοιπον σε ποια χρονικη περιοδο και στιγμη
εκτελω κατι.
Εχει σημασια οταν εισαι ενα ακομα γραναζι στο ολον.
Το ποτε και ποια ωρα θα πλυνεις δυο πιατα που βρισκονται στον νεροχυτη σου,
δεν εχουν καμια σχεση με το αν αργησεις εστω και ενα λεπτο να αναψεις κοκκινο στην αμαξοστοιχια της αντιθετης γραμμης!
Ελπιζω να μην σε κουρασα αρκετα,
αλλα κι αν σε κουρασα,
ελπιζω να βγει κατι θετικο απο αυτη την ανταλλαγη σκεψεων.
Και κλεινω λεγοντας το σπουδαιοτερο.
Ξερω οτι δεν το εννοεις ετσι,αλλα ετσι φαινεται..
Το ..και αυριο μερα ειναι,και για ολους εχει ο Θεος,
δεν με αντιπροσωπευει καθολου.
Και φυσικα και αυριο μερα θα ειναι.
Και ισως καλυτερη.
Με,η; χωρις εμας!
Αλλα η καλη μερα,απο το βραδυ φαινεται;)
(με σωστο προγραμματισμο)

Αυτα ειχα να πω,κι ελπιζω να μην βγηκα εκτος θεματος;)
Μια τεραστια αγκαλια,
φιλακια πολλα και την αγαπη μου!!!

Υγ..Και βεβαια μας λυτρωσε ο Κυριος.
Μας εκανε ελευθερους.
Ας μην γινουμε ομως "δουλοι" του..
Ξερεις τι εννοω..

Lily είπε...

Καλησπέρα Κωστή μου!

Κατ' αρχάς να σε ευχαριστήσω πάλι για τον χρόνο που αφιερώνεις στα σχόλια εδώ. Αν και ειλικρινά θα ήθελα τα πάντα να είναι "υπεράνω χρόνου", "υπεράνω χρόνου", "υπεράνω μεγέθους" (στο μέγεθος μόνο ξώφαλτσα αναφέρομαι στην ανάρτηση λέγοντας κάπου τη λέξη ζύγι). Γιατί;
Διότι εάν δεν υπήρχαν, αναγκαστικά θα βλέπαμε πόσο "ζυγίζει" κάθε τι μέσα μας, και θα το αξιολογούσαμε σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα. Πιστεύω να καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Για την ηλικία λοιπόν δεν θα μιλήσω άλλο. Τα καλύψαμε.
Για το χρήμα επίσης τι άλλο να πω; Παρά μόνο ότι για μένα είναι καλό σαν μέσο, σαν δύναμη να κάνουμε κάποια πράγματα. Επειδή δεν γίνεται αλλιώς. Επειδή έτσι λειτουργεί ο "πολιτισμός" μας. Δεν μου λέει όμως τίποτα για την "αξία" των πραγμάτων, ούτε βεβαίως για την "αξία" των ανθρώπων. Ένα ταξίδι στο Λονδίνο, ας πούμε, είναι για μένα ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Έχει για μένα την ίδια αξία, είτε το πληρώσω φτηνά είτε ακριβά. Εάν έχω θα το κάνω, εάν δεν έχω ... πάλι θα το κάνω ;)Οπότε, τι νόημα έχει το χρήμα;

Θα μιλήσω λίγο όμως για το "σπουδαιότερο". Για το "Επίσης και αύριο ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ, και ίσως πιο κατάλληλη από την σημερινή!" και για το "για ολους εχει ο Θεός" που δεν το λέω εδώ αλλά το πιστεύω.
Διότι ο προγραμματισμός είναι καλός και λειτουργεί σε κάποιες χώρες, σε κάποιες κοινωνίες. Σε άλλες πιθανώς όχι και τόσο.

Lily είπε...

Συνεχίζω...

και μια και λέμε για Κύριο, θα σου πω ένα ανέκδοτο που ταιριάζει κάπως με αυτό που λέμε. Με διαφορετικές νοοτροπίες και εκκλησίες. Παλιό ανεκδοτάκι, αλλά καλό.

Λοιπόν:

"Ένας αλλόθρησκος αποφάσισε να γίνει χριστιανός και θέλησε να εξετάσει τις εκδοχές του χριστιανισμού για να επιλέξει.
Βρίσκει λοιπόν έναν ορθόδοξο, έναν προτεστάντη κι έναν παπικό.
Τους λέει τις προθέσεις του κι εκείνοι συμφωνούν να τον "ξεναγήσουν" στις εκκλησίες τους.
Πάει ο αλλόθρησκος με τον προτεστάντη μια Κυριακή, μπαίνει στο ναό και βλέπει τους ανθρώπους ταχτοποιημένους με τα καλά τους ρούχα, ο καθένας στο κάθισμά του, μπροστά από τον κάθε πιστό μια Καινή Διαθήκη, χορωδία να λέει τους ύμνους αρμονικά, τα πάντα να λάμπουν από καθαριότητα και μετά το τέλος όλοι του φέρθηκαν ευγενικά με πολύ καλούς τρόπους.
Την επομένη Κυριακή συνεννοήθηκε με τον παπικό να πάει στο δικό του ναό.
Μπαίνει μέσα, πλένει τα χέρια, ρίχνει το κέρμα ν' ανάψει το λαμπάκι αντί για κερί και κάθεται. Ούτε εκεί όρθιοι, όλοι στα καθίσματά τους με τάξη και αρμονία.
Άκουσε και την εγκύκλιο του Πάπα, είδε και τις φωτογραφίες του που δέσποζαν ακόμα και εντός του ναού.
Πέρασε η ώρα, τέλειωσε η λειτουργία, τον καλοδέχτηκαν, τον κέρασαν κι έφυγε.
Την τρίτη Κυριακή κανόνισε να πάει στην ορθόδοξη εκκλησία.
Μπαίνει μέσα και βλέπει άλλους να μιλάνε μεταξύ τους, πολλούς όρθιους γιατί δεν έφταναν τα καθίσματα, τη νεωκόρο να μαλώνει με μια κυρία γιατί της έσβησε γρήγορα το κερί που άναψε, άκουγε τα μωρά να τσιρίζουν και να μη τα παρατηρεί κανείς, ο παπάς να φωνάζει στον ψάλτη να τελειώσει τα τεριρέμ κλπ.
Μόλις τελείωσε η λειτουργία άρχισαν και τα μνημόσυνα, όπου άλλοι έβγαιναν στην εκκλησία κι άλλοι έμπαιναν με θόρυβο και φασαρία.
Ο ορθόδοξος απογοητεύτηκε από την εικόνα που είδε ο αλλόθρησκος ...
Την επομένη εβδομάδα συναντήθηκαν όλοι για να μάθουν τι αποφάσισε.
Όταν βρεθήκαν όλοι μαζί, τους λέει: Στην προτεσταντική εκκλησία είδα μεγάλη τάξη και ευγένεια. Στην παπική είδα μεγάλη αφοσίωση στον πνευματικό σας αρχηγό και τις οδηγίες του ιερέα σας. Στην ορθόδοξη εκκλησία είδα τέτοιο μπάχαλο που δεν το περίμενα!!!
Ο ορθόδοξος σκυθρώπιασε απογοητευμένος, ενώ οι άλλοι δυο αναθάρρησαν.
Και καταλήγει ο αλλόθρησκος:
"Θα γίνω ορθόδοξος"!!!
"Μα πώς;" αναρωτιούνται οι άλλοι.
"Ακούστε", λέει ο αλλόθρησκος.
Τα δικά σας δικαιολογούνται με την τάξη που έχει ο ένας και την πειθαρχία που έχει ο άλλος. Τούτου εδώ -και δείχνει τον ορθόδοξο- δεν δικαιολογείται αλλιώς.
Με τέτοιο μπάχαλο μόνο αν έχεις τον Θεό μαζί σου διατηρείσαι 2000 χρόνια!!!""

Ίσως κάποιοι, κάτω από κάποιες συνθήκες να μην μπορούν να τα προγραμματίσουν όλα, να μην μπορούν να τα κάνουν όλα εδώ και τώρα πιθανώς και η αλυσίδα να είναι σπασμένη και ο επόμενος κρίκος να είναι ο Θεός...

Εύχομαι καλό Σαββατόβραδο, μια αγκαλιά και ένα φιλί!

Heliotypon είπε...

Πολύ όμορφο Blog. Μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις και εκθέτεις τις απόψεις σου. Διάβασα λίγα αλλά θα ξανάρθω. Σε βάζω στο Blogroll...