Social Icons

twitterfacebookgoogle pluslinkedinrss feedemail

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 30, 2010

2010 προς 2011

Τι να πω για την χρονιά που πέρασε;

Αυτό τον καιρό συνηθίζονται απολογισμοί της χρονιάς που τελειώνει, προγραμματισμοί της επόμενης...Λάθη, σωστά, καλά, καλά. Ισολογισμοί και ισοζύγια. Προσπαθώ και εγώ να σκεφτώ πως πήγε το 2010,  αν έκανα ότι είχα προγραμματίσει, τι αποκόμισα, τα λάθη μου :P, κτλ κτλ, και δεν θυμάμαι τίποτα! Τίποτα! Σαν να μην ήταν...

Μόνο το ταξίδι μας τον Ιούνιο θυμάμαι,  και λίγο τις καλοκαιρινές διακοπές. Και όλες τις χαρές που μου έδωσε η κόρη μου. Κάθε φορά που ακούω καλά λόγια στο σχολείο της, κάθε φορά που καταφέρνει κάτι και λάμπει ολόκληρη. Ειλικρινά την θαυμάζω!

Θυμάμαι και τις βραδιές μας, που μαζευόμαστε στα καναπεδάκια, εγώ με την κόρη μου στον έναν καναπέ με κουβερτούλες, ο Άλεξ στον άλλο, και κοιτάμε δήθεν τηλεόραση. Δήθεν λέω, διότι εγώ συνήθως κοιμάμαι,  και δεν έχω τελειώσει αξιοπρεπώς ούτε σειρά ούτε ταινία. Πάντα ρωτάω, Αλέξη τι έγινε;

Θυμάμαι και τα μπυρόνια με τις φίλες μου, πόσο χαρά κάνουμε όταν είναι να βρεθούμε, πόσο ανάγκη τις έχουμε αυτές τις λίγες ώρες πότε - πότε, να πούμε τα δικά μας. Είμαστε κάπως σαν το Sex and the City, μόνο που είμαστε τρεις. Δεν βρήκαμε τέταρτη που να μας κάνει. Παρεμπιπτόντως, εγώ δεν το παρακολουθώ στην τηλεόραση, οι άλλες δεν χάνουν επεισόδιο, και βρίσκουν τους συσχετισμούς με την δικιά μας κατάσταση.

Θυμάμαι και τα σπιτικά ... μπυρόνια, με την Άννα και τον Μάνο. Αυτοί όμως είναι οικογένεια. Απλά όταν έρχονται δεν πιάνουμε (όλοι) καναπέδες, αλλά καρέκλες στην τραπεζαρία. Εγώ και η Άννα. Οι δύο νεώτεροι είναι στο δωμάτιο και ο Άλεξ καναπεδάκι συνήθως, και μας παρακολουθεί από εκεί.

Θυμάμαι και τα καφεδάκια με τους γονείς μου. Πότε χαλαρά, πότε με ένταση, διότι συμφωνούμε διαφωνώντας και διαφωνούμε πάλι διαφωνώντας.

Αυτά θα πω για την χρονιά που πέρασε.

Όσο για το 2011, εύχομαι να είναι απλό, λιτό, απέριττο και χαριτωμένο. Ίσως και ευάερο και ευήλιο.  Να είμαστε υγιείς, να έχουμε τα πόδια μας στην γη και να κοιτάμε μπροστά και πάνω. Δεξιά και αριστερά δεν είναι απαραίτητο. Όσο για πίσω, όποιος κοιτάξει πίσω την έβαψε!

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 22, 2010

Ο ορισμός...

Όλο τον προηγούμενο καιρό, κανένα μήνα τώρα, γυρόφερνα στα Χριστούγεννα, πότε στολίζοντας δεντράκια, πότε μιλώντας για προσφορά και αγάπη, πότε κοιτώντας το χιόνι να πέφτει, πότε βάζοντας Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, και πότε (στις ιδιωτικές μου στιγμές) ακούγοντας «κηρύγματα» σχετικά με το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων.

Και φτάνοντας εδώ, φτάνοντας πλέον τη γιορτή,  αναρωτήθηκα, άραγε έχουμε ανακαλύψει μέσα μας το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων; Γιατί πέρα από τα τυπικά έθιμα, πέρα από τα "ειδωλολατρικά" έθιμα, και πέρα από το "αντικειμενικά σωστό" και πνευματικό νόημα των Χριστουγέννων όπως βγαίνει μέσα από τις αναλύσεις της Γραφής και τα κηρύγματα, υπάρχει για τον καθένα και κάτι ιδιαίτερο. Υπάρχει το προσωπικό νόημα των Χριστουγέννων. Για τον καθέναν μας μοναδικό, για τον καθένα μας διαφορετικό, και τόσο αυθεντικό. Και συνήθως είναι λίγες λέξεις ή και μία λέξη, που δίνουν αυτό το προσωπικό στίγμα μας για τα Χριστούγεννα.

Μπορεί να έχει διαμορφωθεί από τις αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων, καλές και κακές. Μπορεί να έχει δεχθεί τις «πολιτικές» επιρροές της εφηβείας μας, ίσως και τις σεξουαλικές επιρροές της εφηβείας μας που θέλαμε να πάμε βόλτα με τον γκόμενο και μας επέβαλαν γεμιστή γαλοπούλα με όλο το σόι,  μπορεί να έχει απαξιωθεί από το φόβο της ανάληψης της ευθύνης για την συνέχιση μιας παράδοσης, κάτι σαν «αντίδραση» στα κακώς κείμενα του εορτασμού,  και να έχουμε «πετάξει το μωρό μαζί με τα νερά του μπάνιου στην αποχέτευση».

Ίσως λοιπόν το προσωπικό μας νόημα για τα Χριστούγεννα να είναι απλά «Κίνδυνος έξοδα», ίσως να είναι «Τρυφερότητα, ζεστασιά», ίσως να είναι «κούραση» ή μπορεί να είναι «οικογένεια». Ίσως να είναι και «Λάμψη» ή «Διασκέδαση». Ίσως να είναι και «Δώρο». Ίσως να είναι και «ουφ δεν γιορτάζω εγώ». Όποιο και να είναι όμως το προσωπικό μας στίγμα, το ότι όλοι, όλοι οι τυπικά «Χριστιανοί», και οι μη Χριστιανοί που μας προτρέπουν να ευχόμαστε άλλες ευχές και όχι «Καλά Χριστούγεννα»,  παίρνουμε θέση, δείχνει την σπουδαιότητα αυτής της ημέρας.

Και φτάνω στο επίμαχο σημείο, που λέει «Λίλυ, για σένα προσωπικά τι σημαίνει Χριστούγεννα;» Και απαντώ «χαρά», λέω «γλυκύτητα», λέω «σπουδαίο». Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά όλα είναι σπουδαία αυτές τις μέρες! Λέω «ενθουσιασμός». Λέω «έξαψη», λέω «Γιορτή μέσα μου».
Αγάπη λέω; Όχι ιδιαίτερα. Η αγάπη είναι για όλο τον καιρό.
Προσφορά λέω; Όχι ιδιαίτερα, αν εξαιρέσουμε βέβαια τα δωράκια που μου αρέσει να δίνω… Και η προσφορά επίσης είναι για όλο τον καιρό.

Κοιτάζοντας τώρα την περσινή μου ανάρτηση βλέπω ότι με καλύπτει και φέτος. Μια χαρά τα έλεγα και πέρσι! Μια είναι η μεγάλη διαφορά. Πέρσι έλεγα «Πτυχές της ζωής μου που είναι μουντές και μονότονες, αυτές τις μέρες γίνονται λαμπερές και ενδιαφέρουσες.  Και άλλα θέματα και καταστάσεις, που φαντάζουν  δύσκολες  και ανυπέρβλητες,  μένουν στην σκιά, σαν κρυμμένες στην πίσω πλευρά του δέντρου...» Όχι, τίποτα δεν μένει πια στην σκιά του δέντρου. Όλα, και τα δύσκολα, τα φέρνουμε στο φως, και με την βοήθεια του Κυρίου τα ξεπερνάμε. Τα Χριστούγεννα δεν είναι για να μας θαμπώνουν τα φώτα και να βλέπουμε τα μισά. Τα Χριστούγεννα είναι για να νιώσουμε την «χαρά», την «γλυκύτητα», την «σπουδαιότητα», τον «ενθουσιασμό» την «δύναμη» που μας δίνει η γέννηση του Κυρίου μέσα μας, να ξεπεράσουμε τα προβλήματα και να βγούμε νικητές και πάνω από όλα! (μήπως έπιασα και Ανάσταση πάνω στον ενθουσιασμό μου;

Φίλοι, καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι, ναι, ναι, Merry Christmas, και μην μασάτε! Είμαστε πιο δυνατοί από ότι νομίζουμε!

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 13, 2010

Εσύ

Εσύ εκεί με ακούς;

Εσύ που μεγάλωσες σε δυσλειτουργική οικογένεια,
εσύ που κακοποιήθηκες από την νεαρή σου ηλικία, αν όχι σωματικά, ψυχολογικά,
εσύ που ήσουν ο τελευταίος τροχός της αμάξης πάντα,
εσύ που δεν σου επιτρεπόταν να μιλήσεις,
ούτε να παραπονεθείς,
ούτε να υπερασπίσεις το δίκιο σου,
εσύ που βούλιαζες μέσα σου μέρα με την μέρα,
και που κατάπινες τον θυμό σου από την τρομάρα σου,
αλλά και πάλι δεν μιλούσες, 
και που μερίμενες την μέρα που θα φτάσεις κάπου,
εσύ που κατόπιν πίστεψες σε κυβερνήσεις,
ότι αυτοί θα σε "σώσουν",
αυτοί θα σου δώσουν την θέση εκείνη,
και επένδυσες τα πάντα εκεί,
ακόμα και τον θυμό σου,
εσύ που σπούδασες για να έχεις το χαρτί, διαβατήριο για να περάσεις την μεγάλη πόρτα,
εσύ που έφτασες τελικά, μπήκες και βρήκες καρέκλα και έκατσες,
αποκαμωμένος,
κουρασμένος, 
κακιωμένος
με κενά ψυχολογικά,
κενά, μαύρες τρύπες, που ροφούν ότι υλικό βρίσκεται τριγύρω,
που χρειάζονται τόση ύλη για να τραφούν,
εσύ που νόμιζες ότι κάποιος είσαι πλέον,
ότι εσύ, εσύ, εσύ,
λοιπόν, σε εσένα πάλι σου τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια.
Σου ζητούν να μην παίρνεις,
σου κόβουν αυτά τα λίγα ή πολλά που είχες,
και τώρα τι θα είσαι;
Νιώθεις και πάλι να βουλιάζεις μέσα στην μαύρη σου τρύπα,
φοβάσαι ότι θα σε καταπιεί η δικιά σου μεγάλη μαύρη τρύπα,
που τόσο καιρό τροφοδοτούσες...
Ποιον έχεις να περιμένεις πια;
Τι έχεις να περιμένεις πια;

Λοιπόν έχω καλά νέα.
Εσύ!
Εσένα περιμένεις.
Και εγώ εσένα περιμένω, διότι μπορείς!
Είσαι δυνατός!
Είσαι καλός!
Είσαι αυτάρκης!
Τα έχεις όλα και σου περισσεύουν τόσα, όσα δεν φαντάζεσαι!
Δες γύρω σου; Πόσοι σου απλώνουν το χέρι;
Πόσοι χρειάζονται την βοήθεια σου;
Πόσοι κάθονται έξω και σε περιμένουν;
Άνοιξε την πόρτα σου λοιπόν.
Βάλτους μέσα, καθίστε στο τραπέζι το γιορτινό όλοι μαζί,
μοιραστείτε και περάστε όμορφα!

Δώσε τους δώρα, δώσε τους ενθάρρυνση, δώσε τους αγάπη.
Δώσε τους αυτό που θα ήθελες να σου δώσουν!
Πες τους αυτό που θα ήθελες να ακούσεις!
Γίνε αυτό που θα ήθελες να είναι οι γύρω σου!
Γιατί εσύ μπορείς!
Εσύ μπορείς καλύτερα από κάθε άλλον!

(υγ έτσι για να μην χάσουμε το στόχο, με τα δεντράκια και τα χιονάκια...)

Σάββατο, Δεκεμβρίου 11, 2010

Λετ ιτ σνόου


Μην νομίζετε ότι θα κάνω καμιά σοβαρή ανάρτηση τώρα.
Σήμερα ξύπνησα και βρέθηκα μέσα σε χιονοθύελλα! Δεν το πιστεύω δηλαδή, μετά από αυτό το παρατεταμένο καλοκαίρι, με τους 20+ βαθμούς Δεκέμβρη μήνα, να ξυπνάει κάποιος ακούγοντας τον βοριά να σφυρίζει, και παγωμένη βροχή με κανονικότατο χιόνι να πέφτει.
Όταν ανάγγελλαν το μετεωρολογικό δελτίο τις προηγούμενες μέρες, αναφερόντουσαν για την θερμοκρασία ότι βρίσκεται σε υψηλά για την εποχή επίπεδα, και φτάνοντας στο Σάββατο, έλεγαν θερμοκρασία σε χαμηλά για την εποχή επίπεδα... Το άκουγα και αναρωτιόμουν. Πόσο να πέσει πια για να είναι σε χαμηλά για την εποχή; Αυτοί προέβλεπαν 8-9 βαθμούς. Όχι παιδιά, είναι λιγότερο! Και είναι ωραία, πολύ ωραία έτσι.
Σηκωθήκαμε λοιπόν κατά τις 7:15, διότι έπρεπε να ξυπνήσω την κόρη μου να μελετήσει :P, για να πάει στις 9 η ώρα για shopping! Χρειάζεται ένα μπουφάν, αλλά λόγω της καλοκαιρίας, ακόμα δεν της έκανε ανάγκη να το αγοράσει. Αποφάσισαν λοιπόν από εχτές με την φίλη της, πριν το φροντιστήριο, να κάνουν τα ψώνια τους. Όμως ξυπνώντας και βλέποντας το χιόνι, το ανέβαλε για ... αργότερα. Το τι χαρά έκανε με το χιονάκι, ούτε και λέγεται! Και να πάλι τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια από το πρωί, και να το let it snow, let it snow, let it snow...


Τώρα που σας γράφω, έχει σταματήσει το χιόνι. Παραμένει ο αέρας και η ... ψύχρα, έξω. Εκεί που πρέπει να είναι, και έτσι όπως πρέπει να είναι, ανάλογα με την εποχή...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 06, 2010

Μαζί



Ίσως φανώ κοινότυπη, 
πιθανώς βαρετή
ίσως επαναλαμβανόμενη
και κουραστική.
Μπορεί και σπαστική
όμως πάντα είναι μέρες,
μέρες για μοίρασμα,
μέρες για να δώσουμε.
Όλοι έχουμε,
και αν δεν μας περισσεύουν τα χρήματα,
που και από αυτά μπορούμε να δώσουμε,
Ας δώσουμε ένα χαμόγελο 
στον αντιπαθητικό συνάδελφο μας.
Ας δώσουμε λίγο σεβασμό
στο άχρηστο αφεντικό μας.
Ας δώσουμε μια καλή κουβέντα 
στα κακιασμένα πεθερικά μας.
Ας πιούμε ένα καφέ με την γκρινιάρα, απαράδεκτη φίλη μας.
Ας της δώσουμε χρόνο να αναλύσει την δυστυχία της.
Ας δώσουμε μια ευχή για πρόοδο στον ανταγωνιστή μας.
Ας δώσουμε τόπο , ας δώσουμε χρόνο.
Ας δώσουμε χώρο
 για να συν-χωρέσουμε όλοι.
Ας δώσουμε το ενδιαφέρον μας σε όλους.
Ας δώσουμε και ας το ξεχάσουμε μετά.

Σας βάζω το αγαπημένο μου "χριστουγεννιατικοειδές" τραγουδάκι

Τρίτη, Νοεμβρίου 30, 2010

Τα Χριστούγεννα πάντα ... έρχονται!

Θυμάστε την περσινή διαφήμιση του Jumbo; Countdown μέχρι τα Χριστούγεννα, και μόλις έφτασαν, την άλλη μέρα άρχισε από την αρχή.
"364 μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα διότι τα Χριστούγεννα πάντα έρχονται!"


Έτσι είναι φίλοι μου και ας έκανα λίγο την ...ξινή στην προηγούμενη ανάρτηση. Διότι αν δεν γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, τότε καλύτερα να ανοίξουμε μια κάσα και να μπούμε μέσα. Έχουμε και μικρά παιδιά, που δεν φταίνε τίποτα να τους κόψουμε την χαρά!
Και βέβαια στόλισα το δεντράκι μου και λίγο  το σαλόνι.
Σάββατο βραδάκι, εμείς οι τρεις, η οικογένεια, και η φίλη μου με τον γιο της μαζευτήκαμε με σκοπό το στόλισμα του δέντρου, και μια απλή μακαροναδίτσα με κόκκινη σάλτσα. Ασφαλώς και μπύρα! 
Το έχουμε καθιερώσει τώρα τα τελευταία χρόνια, από το 2005 και εδώ, να στολίζουμε το δέντρο με την φίλη μου. Δηλαδή τα δύο παιδιά στολίζουν, και εμείς οι μαμάδες κουβεντιάζουμε. Από πιο νωρίς, ο Άλεξ κατεβάζει το δέντρο και τα συμπράγκαλα από το πατάρι. Το στήνει, ελέγχει αν ανάβουν όλα τα φώτα, βάζει την φωτεινή κουρτίνα στο παράθυρο, κρεμάει τα φωτάκια στο δέντρο, εγώ ξετυλίγω τις μπάλες και τα άλλα στολίδια και τα τοποθετώ στον καναπέ για να τα παίρνουν από εκεί τα παιδιά, και περιμένουμε να έρθουν οι άλλοι για να αναλάβουν οι νεώτεροι τα καθήκοντα τους.  Ταυτόχρονα, ασχολούμαι και λιγάκι στην κουζίνα για κάτι απλό. Φέτος, όπως είπα πριν, έφτιαξα μακαρονάκι, λαζανάκι, με το όνομα Linguini, και κόκκινη σάλτσα. Κόκκινη σάλτσα, που σχεδόν την έπηξα στο κρεμμύδι. Και λίγο ζαχαρίτσα για να νοστιμίσει και να γλυκάνει. Μούρλια έγινε! Είχαμε εκτάκτως και τούρτα από δίπλα, διότι εκείνη τη μέρα γιόρταζε ο αδελφός μου τα γενέθλια του. (Όχι δεν είχε πάρτι, εκείνος έλειπε. Απλά οι γονείς μου έκοψαν τούρτα)
Το παιδιά αρχικά βαριόντουσαν να στολίσουν, τελικά όμως πείστηκαν. Και μάλιστα τέλειωσαν  σε χρόνο ρεκόρ, από την βαρεμάρα. Ουφ, ένιωσα μια ανακούφιση και μια χαρά! Φοβήθηκα ότι θα έμενε αστόλιστο. Βέβαια εχτές, έκανα κάποια εικαστική παρέμβαση,  διότι είχα ξεχάσει να τους πω ότι δεν τα βάζουμε όλα τα στολίδια. Βάζω κυρίως κόκκινα και χρυσά.
Εκτός από το δέντρο όμως, έχω και μερικά άλλα παιχνιδάκια που μου αρέσει να στολίζω.


Αυτός ο τύπος, στο μπαράκι μου, δεν είναι κακός. Όμως ή τα σοκολατάκια θα φάει, (ευτυχώς πρόλαβα και κέρασα) ή θα πιει όλα τα ποτά, θα χάσει τον έλεγχο και θα αρχίσει να με ... κυνηγάει ;)


Αγιοβασίλης στολιδάκι με κεράκι. Πολύ ωραίος φωτισμένος.



Δεν είναι γλύκες;


Άγγελος με κεράκι.


Αυτό είναι το αγαπημένο μας. Μια - μια πορτούλα ανοίγει μέχρι τα Χριστούγεννα. Όλες κλειστές τώρα. Σήμερα το γέμισα με δωράκια.








Αποσπάσματα από το δέντρο μου!


Σας θέλω όλους γλυκαμένους μέρες που είναι. Και πάντα ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΕΣ!
 Διότι τα Χριστούγεννα πάντα έρχονται!

(υγ
στολιδάκι της κουζίνας)

Σάββατο, Νοεμβρίου 27, 2010

Το δώρο

Χριστούγεννα προ των πυλών.
Σε λιγότερο από ένα μήνα είναι εδώ.
Διαισθάνομαι ότι θα είναι τα πιο απομυθοποιημένα Χριστούγεννα, φτωχά σε γκλαμουριά αλλά και σε διάθεση παραμυθιάσματος. Διότι τι θα βγει να παραμυθιαστεί κάποιος μια, δυο μέρες, έστω μια εβδομάδα όταν ξέρει ότι θα επανέλθει στις δυσκολίες του σύντομα, όταν έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν θα ξεφύγει από αυτές;
Και παλιότερα είχαμε δυσκολίες, πάντα είχαμε, όμως με το που έμπαινε ο Δεκέμβρης αρχίζαμε σιγά – σιγά να τις ξεχνάμε, να τις αφήνουμε για μετά. Τριγυρίζαμε στα μαγαζιά, διαλέγαμε δώρα, σχεδιάζαμε ρεβεγιόν, ξοδεύαμε, ξοδεύαμε, ξοδεύαμε, και νιώθαμε σαν μικροί βασιλιάδες λίγο πριν γεννηθούμε. Θα σκάγαμε μύτη από την κοιλιά και θα ήταν όλος ο κόσμος δικός μας. Ξεχνώντας ότι γιορτάζαμε μια φτωχή γέννηση σε φάτνη και όχι σε ανάκτορα.
Τώρα νιώθω ότι δεν υπάρχει η διάθεση να αφήσουμε την δυσκολία για μετά, και δεν το λέω για κακό αυτό, καλό είναι. Τώρα νιώθω ότι θέλουμε να πιάσουμε την αναποδιά, το εμπόδιο, και να του στρίψουμε το λαρύγγι εδώ και τώρα. Να μην αφήσουμε τίποτα για αργότερα, να το παλέψουμε και να το ξεπεράσουμε σήμερα. Σήμερα, ακόμα και αν είναι Χριστούγεννα, κυρίως αν είναι Χριστούγεννα, διότι ξέρουμε ότι ο πραγματικός βασιλιάς γεννιέται σε φάτνη, τελείως φτωχός και κατατρεγμένος από τον κόσμο, όμως τίποτα μα τίποτα δεν τον εμποδίζει να γεννηθεί, να μεγαλώσει, και αφιερωμένος στο στόχο του να νικήσει όλα τα εμπόδια, ακόμα και τον θάνατο, για να αφήσει σε εμάς πρότυπο ζωής και αιώνια κληρονομιά  αγάπης και δύναμης. 
Το πως αντιμετωπίζουμε λοιπόν τώρα τις "δυσκολίες" μας, είναι το "δώρο" το δικό μας σε Εκείνον και απόδειξη ότι η κληρονομιά που μας άφησε, αξιοποιήθηκε.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 24, 2010

Εδώ Πανεπιστήμιο...

Τις προάλλες διάβασα στο BHMA, και μετά βέβαια το επιβεβαίωσα και από το site του Πανεπιστημίου, ότι στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας, την Άνοιξη του 2011 θα αρχίσει μάθημα στο χώρο των κοινωνιολογικών σπουδών, με θέμα τη Lady Gaga. Ο κύκλος μαθημάτων που θα παρουσιάσει ο καθηγητής και φανατικός φαν της αμερικανίδας σταρ, Ματιέ Ντεφλέμ έχει τον τίτλο “ H Lady Gaga και η κοινωνιολογία της φήμης» (ΒΗΜΑ, Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010).
Αμέσως εντυπωσιάστηκα, όχι μόνο διότι είμαι φαν της Lady Gaga, και την θεωρώ πανέξυπνη και αυθεντική, αλλά επίσης, διότι τα «έξω» πανεπιστήμια είναι «τόσο» προχωρημένα σε σχέση με τα δικά μας, τα οποία επιμένουν να διδάσκουν τις ίδιες αγκυλωμένες γνώσεις στους φοιτητές χρόνια και χρόνια, όσο βέβαια τους επιτρέπουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις να συναντηθούν (γνώσεις με φοιτητές). Καθόμουν και ονειροπολούσα τι ωραία που θα ήταν αν είχαμε και εμείς τέτοια μαθήματα. Αν είχαμε περισσότερες επιλογές στις σχολές, περισσότερο εξειδικευμένα πράγματα, σχολές με πιο «φιλελεύθερο» πρόγραμμα, με περισσότερες εναλλακτικές.  Και μετά συνήλθα. Διότι δεν τα χρειαζόμαστε. Εμείς ως Ελλάδα δεν τα χρειαζόμαστε, παρά μόνο ίσως για να είμαστε ανταγωνιστικοί με κάποιους άλλους, ωστόσο αυτό δεν μας ενδιαφέρει, διότι εμείς είμαστε το «κέντρο του κόσμου»!
Ήδη οι ανώτερες και ανώτατες σπουδές είναι αρκετά ανεδαφικές, αρκετά μακριά από την «ελληνική πραγματικότητα», από την «αγορά εργασίας». Η Lady Gaga μας μάρανε, ή το πρόγραμμα σπουδών για “Computer Game Development” και “Computer Game Design».
Και τι θα ήταν λοιπόν χρήσιμο σήμερα; Τι θα μπορούσαν να «σπουδάσουν» τα παιδιά μας για να βοηθηθούν και να προχωρήσουν στη σύγχρονη πραγματικότητα; Πρακτική και τέχνες. Κατά το “Μάθε τέχνη και άστηνε και σαν πεινάσεις πιάστηνε». Τέτοια τέχνη, δεν μιλάω βέβαια για «Καλές Τέχνες». Και δεν μιλάω ούτε για ηλεκτρολογικά, υδραυλικά, ηλεκτρονικά μόνο.  Μιλάω και για αυτά, αλλά όχι σαν εξειδίκευση.
Παιδιά λεφτά τέλος, ελάχιστα μόνο θα κυκλοφορούν, για τα απολύτως απαραίτητα. Λοιπόν και οι εξειδικεύσεις στις σπουδές τέλος. Κανείς δεν θα σας χρειάζεται, κανείς δεν θα σας ρωτάει. Έρευνες και τα σχετικά δεν υπάρχουν και ούτε θα υπάρξουν. Ανάπτυξη, παραγωγή μηδέν. Εκείνο που χρειάζεται είναι να μάθουμε να τα κάνουμε όλα, για να επιβιώσουμε. Όλα που είχαμε σνομπάρει στο παρελθόν και δεν ξέρουμε να τα κάνουμε, ούτε βέβαια τα παιδιά μας.

  • Πρέπει να μάθουμε να επισκευάζουμε ότι χαλάσει στο σπίτι. Ηλεκτρολογικά, υδραυλικά, ηλεκτρονικά.
  • Βαψίματα, μερεμέτια, έπιπλα.
  • Πατώματα.
  • Ράψιμο. Παλιά ξέραμε. Τώρα;
  • Κομμωτική, να κόβουμε και κανένα μαλλάκι.
  • Μαγείρεμα βεβαίως, διότι υποθέτω και αυτό λιγάκι μας διαφεύγει και ας μαγειρεύει τηλεοπτικά ολόκληρη η Ελλάδα. Και ας έχουμε γεμίσει blogs μαγειρικής.
  • Διαχείριση χρημάτων, δεν ξέρουμε. Αυτά τα λίγα που θα έχουμε πρέπει να ξέρουμε να τα χρησιμοποιούμε σωστά.
  • Να μάθουμε να ψωνίζουμε. Να διαλέγουμε τα καλύτερα προϊόντα με την καλύτερη τιμή.
  • Λίγη ιατρική – νοσηλευτική – μαιευτική. Να ξέρουμε πώς να ξεγεννάμε μια γυναίκα σε ομαλές συνθήκες. Πολλά τα λεφτά για μαιευτήρια.
  • Γεωργία – κτηνοτροφία. Να μπορέσουμε να αρμέξουμε και καμιά κατσίκα. Όχι μόνο να βγάζουμε το κανίς έξω για να χέσει τα πεζοδρόμια.
  • Επικοινωνία – κατανόηση της γλώσσας του άλλου (όπου άλλος, ο φίλος μας, ο/η σύζυγος, ή μάνα, ο πατέρας, όλοι).  Πώς να μιλάμε, πώς να καταλαβαίνουμε, πώς να δίνουμε, πώς να παίρνουμε. Για να μπορούμε να συνεργαστούμε και να τα βγάλουμε πέρα.
Όλα αυτά πρέπει να τα ξέρουν όλοι! Ένα γενικό πανεπιστημιακό πρόγραμμα που να περιλαμβάνει μαθήματα για την πραγματική, κανονική ανθρώπινη ζωή! Αυτή τη ζωή που παλιά την ξέραμε, που τώρα την ξεχάσαμε και μερικοί δεν την γνώρισαν καθόλου. Δηλαδή τα παιδιά μας. Αυτά πρέπει να διδαχτούν οι νέοι, και μετά αν έχουν κέφι, αν έχουν δυνάμεις, ας κάνουν ότι άλλο θέλουν. Όχι για επιβίωση όμως, ούτε για επάγγελμα. Για προσωπική τους άνοδο.
Πρώτα όμως πρέπει να μάθουν να ζουν!

Σάββατο, Νοεμβρίου 20, 2010

Μια εφαρμογή της αγάπης - Τα παιδάκια μας

Μιλώντας για αγάπη, η προσωπική μου άποψη είναι, ότι η αγάπη προς τα παιδιά μας είναι η πιο δύσκολη αγάπη στην εφαρμογή της, διότι πρέπει να σεβαστούμε την προσωπικότητα του παιδιού όπως παρουσιάζεται, αλλά ταυτόχρονα να βοηθήσουμε και πολλές φορές να επέμβουμε στην ολοκλήρωση αυτής της προσωπικότητας, ενώ έχουμε την μεγαλύτερη συναισθηματική εμπλοκή που θα μπορούσαμε να έχουμε σε σχέση.

Η δυσκολία αρχίζει από την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι τα παιδιά πρέπει να τα εκπαιδεύσουμε, διότι δεν ξέρουν τίποτα, δηλαδή από την στιγμή που θα γεννηθούν. Δεν ξέρουν ούτε να φάνε, παρόλο που αντανακλαστικά θηλάζουν. Εν τούτοις πολλές φορές δεν μπορούν να επιμένουν όσο χρειάζεται για να χορτάσουν, και πρέπει εμείς να τα βοηθήσουμε να πάρουν όση τροφή τους χρειάζεται, αλλιώς πεινάνε και ξυπνάνε γρήγορα ή άλλοτε είναι υπερβολικά λαίμαργα και δεν μπορούν να χωνέψουν καλά. Και έτσι ποτέ δεν στρώνουν ένα καλό πρόγραμμα. Και αυτή είναι η αρχή της δυσκολίας.

Εγώ νόμιζα ότι γεννιόμαστε και ξέρουμε. Νόμιζα ότι τα όρια τα έχουμε μέσα μας, νόμιζα και πολλά άλλα, που αποδείχτηκαν λάθος, διότι ούτε εγώ ήξερα. Όχι ότι η κόρη μου δεν είναι καλό παιδί. Είναι από τα καλύτερα παιδιά σας πληροφορώ, αλλά θα είχε μεγαλώσει πιο ανώδυνα, και θα ήταν πιο χαρούμενο παιδί, αν από μικρή της είχα κάνει σαφές ότι εγώ είμαι η «μαμά» και εκείνη είναι το «παιδί», και τις μαμάδες τις υπακούν έστω και αν πολλές φορές δεν είναι κάτι το ευχάριστο. Και ενίοτε υπάρχουν και «επιπτώσεις» για την ανυπακοή ή όταν παραφέρονται.

Όμως όταν το παιδί έχει ισχυρή προσωπικότητα και συγκεκριμένα «θέλω», και όταν ο γονιός κατά κάποιο τρόπο «φοβάται» ή διστάζει να επιβληθεί για να μην θεωρηθεί αυταρχικός, τότε υπάρχει πρόβλημα στην διαπαιδαγώγηση, και για να λυθεί το πρόβλημα, ο γονιός πρέπει αμέσως να βάλει τις αναστολές περί επιβολής και αρχηγίας κάτω, και να φερθεί σαν γονιός, και όχι σαν φίλος. Διότι το παιδί θα εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε αδυναμία μας για να επιβάλει το δικό του, βλέπετε το παιδί δεν έχει ούτε αναστολές ούτε «ηθική», αλλά ούτε και λογική, αν εμείς δεν το βοηθήσουμε να την αναπτύξει, οπότε θα κυριαρχήσει το χάος που τόσο το βολεύει, και η διαπαιδαγώγηση πάει χαμένη καθώς και ο ρυθμός της οικογένειας.

Ταυτόχρονα δε, ο γονιός πρέπει να ακούει τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού και να μην το παρακάνει. Διότι πόσες φορές δεν τυχαίνει να μας πάρει από κάτω και να είμαστε πιο αυστηροί, από όσο πρέπει; Και μάλιστα άδικα αυστηροί. Τότε μας έχει καβαλήσει ο εγωισμός και λέμε «πρέπει» να ακούει. Και τότε είμαστε εμείς που δεν ακούμε τι μας λέει το παιδί μας, και πάλι η διαπαιδαγώγηση πάει χαμένη διότι γίνεται τραυματική εμπειρία.
Είναι δύσκολο λοιπόν να κρατηθούν αυτές οι ισορροπίες για να μην ξεφεύγουμε εμείς από τα όρια αλλά να μπορέσουμε να βάλουμε όρια στο παιδί.

Όρια πρέπει να μπαίνουν σε όλα. Στον ύπνο, στο φαγητό, στο χαρτζιλίκι, στα χατίρια, στα παιχνίδια, σε όλα. Πρέπει να είμαστε σαφέστατοι στο τι θέλουμε και τι περιμένουμε από εκείνους, και σταθεροί πάνω σε αυτό. Κυρίως αυτό. Σαφείς και σταθεροί, αλλιώς μπερδεύονται τα καημένα, διότι δεν έχουν όλες τις λειτουργίες του εγκεφάλου ανεπτυγμένες για να μπορέσουν να καταλάβουν ότι αυτό ισχύει τότε, αλλά όχι τότε, ότι όταν λέμε αυτό, μπορεί να εννοούμε και το άλλο, και δεν το εννοούσαμε έτσι αλλά αλλιώς. Αλλά κυρίως αν δεν είμαστε σταθεροί θα προσπαθήσουν να το εκμεταλλευτούν και να δημιουργήσουν χάος, διότι τα παιδιά τρελαίνονται για το χάος όπως είπαμε.

Όμως, ενώ κάνουμε αυτό, ενώ βάζουμε τα όρια, και είμαστε «η εξουσία» κατά κάποιο τρόπο, πρέπει να είμαστε και τρυφεροί, και με κατανόηση όταν το παιδί κάνει λάθη, για να εισπράττει την αγάπη μας, πρέπει να είμαστε χαλαροί για να μην τα αγχώνουμε αλλά και δραστήριοι για να τους κρατάμε το ενδιαφέρον, ήρεμοι αλλά σε εγρήγορση πάντα, να τους δίνουμε την πρωτοβουλία αλλά και να τους κατευθύνουμε,  να τους αφήνουμε ελεύθερους αλλά και να τους προστατεύουμε. Να είμαστε συναισθηματικοί αλλά με το συναίσθημα μας φιλτραρισμένο μέσα από την λογική και την γνώση.

Είναι η ζωή μας, αλλά πρέπει να τους δώσουμε τα εφόδια να κάνουν μια τελείως διαφορετική ζωή από εμάς, αν αυτό επιθυμούν,  να σεβαστούμε την διαφορετικότητα τους, τις επιλογές τους, τις ανάγκες τους, να τους δώσουμε χώρο και χρόνο για εξερεύνηση, να επιτρέψουμε τα λάθη, να επιτρέψουμε να δεχτούν και τις επιπτώσεις των λαθών τους ούτως ώστε να μάθουν από αυτά και να γίνουν υπεύθυνοι άνθρωποι, αλλά ταυτόχρονα να έχουμε και ένα «δίχτυ ασφαλείας» για να πέφτουν στα μαλακά όσο γίνεται. 

Τα παιδιά μας θεωρώ ότι είναι η ευκαιρία για να εξασκηθούμε στην αγάπη περισσότερο από κάθε άλλη σχέση, διότι για να είμαστε αποτελεσματικοί και να μεγαλώσουμε άξιους ανθρώπους στην σημερινή κοινωνία, πρέπει να βάλουμε κάθε εγωισμό στην άκρη, κάθε αδυναμία στην άκρη, κάθε «ξέρω» στην άκρη, και πλημμυρίζοντας κάθε κύτταρο μας από την δύναμη της αγάπης να υπερβούμε τον εαυτό μας. Και τι πιο μεγάλη αγάπη, από το να αφήσεις τον εαυτό σου πίσω να δεις τον άλλον όπως είναι και να πράξεις σύμφωνα με το καλό του άλλου και του συνόλου;

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ περί κρίσεως.
Ας δείξουμε την αγάπη μας στα παιδιά αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάμε με την κρίση. Ας μην τα αγχώνουμε περισσότερο. Να τους εκθέσουμε την κατάσταση και να βάλουμε «όρια» στις παράλογες απαιτήσεις τους, αν υπάρχουν, αλλά να μην έχουμε και εμείς παράλογες απαιτήσεις από αυτά για να προλάβουμε τις δυσκολίες τους που μπορεί να προκύψουν. Μην τους πιέζουμε με τα διαβάσματα, με την πρόφαση ότι υπάρχει ανεργία και πως θα τα καταφέρουν αν δεν πάρουν πτυχία κτλ, μην περιφερόμαστε μέσα στο σπίτι σαν κηδείες διότι τα οικονομικά δεν πηγαίνουν καλά, μην μουρμουράμε όλη μέρα για το που φτάσαμε και που θα φτάσουμε.  Είναι ευκαιρία να εφαρμόσουμε την αγάπη με την μορφή της αισιοδοξίας για το μέλλον, της θετικότητας, της εμπιστοσύνης στις ικανότητες του παιδιού μας και την πίστη στον Κύριο, ή όπως αλλιώς αρέσει στον καθένα να ονομάζει «το καλό».

Τετάρτη, Νοεμβρίου 17, 2010

Αγάπη - μια προσέγγιση

Θα επιχειρήσω μια μικρή ανάλυση στο θέμα της αγάπης, διότι άμεσα ή έμμεσα μου ζητήθηκε, και επειδή και εγώ νευριάζω όταν ο άλλος αρχίσει να μιλάει σαν θρησκευτικό πολυβόλο παπαγαλίζοντας εδάφια, δεν θέλω να πέσω στα ίδια λάθη. Εν τούτοις το θέμα της ανάλυσης είναι επικίνδυνο, διότι το μυαλό μας είναι πεπερασμένο, όπως και ο αριθμός των λέξεων μας. Οπότε, μπορεί ακούγοντας ένα εδάφιο από την Γραφή, να αντιληφθούμε με το πνεύμα και την ψυχή μας περισσότερο και σωστότερα το θέμα, όταν όμως πάμε να το αναλύσουμε ή να το εξηγήσουμε, αναγκαστικά θα περάσει μέσα από τις πεπερασμένες παραστάσεις και εικόνες του μυαλού μας και μάλλον θα βγει ελλιπές ή διαστρεβλωμένο. 

Για μένα λοιπόν "έχω αγάπη" σημαίνει: βγαίνω στον δρόμο να πάω στην δουλειά μου, βρίσκομαι σε ένα φοβερό μποτιλιάρισμα, τυχαίο και απρόβλεπτο, και δεν χάνω το κέφι μου, δεν νευριάζω, δεν γίνεται το στομάχι μου κόμπος. Ατάραχος/η εμπιστεύομαι ότι τελικά θα είμαι στην ώρα μου. Είμαι βέβαιος ότι θα φτάσω εγκαίρως, και νιώθω όμορφα, μια παρέα με τους άλλους μποτιλιαρισμένους. Όσο διαρκεί το απολαμβάνω.

Βλέπω τις εξελίξεις από την κρίση στην τηλεόραση. Ένας χαμός! Ετοιμάζονται να μας πάρουν τα σώβρακα. Δεν φοβάμαι, δεν βρίζω τους προηγούμενους, τους επόμενους, τους γονείς μου, τον άντρα μου/γυναίκα μου κτλ, επειδή δεν μου έχουν εξασφαλίσει το "απυρόβλητο", επειδή "δεν με άκουσαν τότε που ... και αν με είχαν τότε, τώρα δεν θα ... " έστω και αν είχα δίκιο! Δίνω με χαρά το σώβρακο μου, και συνεχίζω την ζωή μου απελευθερωμένος, ελπίζοντας ότι το επόμενο βρακί μου θα είναι μεταξωτό, διότι με όλες αυτές τις ταλαιπωρίες, τώρα έχω αποκτήσει επιδέξιο κώλο. 


Όταν "έχω αγάπη" δεν ζητάω να περάσει το δικό μου. Ζητάω να γίνει το καλύτερο. Αυτό επιδιώκω. Να γίνει το καλύτερο για όλους. Δεν προσπαθώ να κρατήσω ανθρώπους κοντά μου με χίλιες δυο παραχωρήσεις και θυσίες, χάνοντας τον εαυτό μου. Είμαι αυτό που είμαι, ελεύθερα και ειλικρινά, και πιστεύω ότι η αγάπη θα κρατήσει κοντά μου αυτόν που έχω ανάγκη και αυτόν που με έχει ανάγκη, πάντα για το καλύτερο. Και όταν τα πράγματα πάνε καλύτερα δεν περιφέρομαι σαν γύφτικο σκεπάρνι διαλαλώντας το μεγαλείο μου, και πως τα κατάφερα, αλλά ευχαριστώ το Θεό για την Χάρη του που λειτούργησε σε μένα!


Αυτά για την ώρα...
Ίσως γράψω κάτι και για την αγάπη στα παιδιά μας, ίσως και όχι. 


Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα. 



Κυριακή, Νοεμβρίου 14, 2010

Sunday

Καλημέρα φίλοι μου.
Σήμερα ψηφίζουμε πάλι, εύχομαι λοιπόν καλά αποτελέσματα να έχουμε, ή αλλιώς "καλά ξεμπερδέματα", και να περάσουμε μια ευχάριστη και ειρηνική Κυριακή όλοι μας!
(Περικοπή από fb. Περίπου αυτός είναι ο τρόπος που επικοινωνώ στο fb με όλους τους φίλους, άλλους τους γνωρίζω προσωπικά και είναι συγγενείς και φίλοι, και  άλλους δεν τους γνωρίζω προσωπικά και είναι καινούργιες γνωριμίες μέσω fb)
Τελευταία δε, δεν μπορούμε να γράψουμε και πάνω από τρεις σειρές εκεί στο "τι σκέφτεστε" διότι αν είναι περισσότερα δεν τα εμφανίζει στην αρχική σελίδα και έτσι κανένας δεν τα βλέπει. Πρέπει να έρθει κάποιος στον "τοίχο" μας, που λόγω του φόρτου εργασίας που υπάρχει με τους πολυάριθμους φίλους, δεν μπορεί να επισκεφτεί κάποιος κάθε έναν ξεχωριστά.

Τώρα πηγαίνοντας στο προηγούμενο θέμα των σκέψεων, για να το κλείσουμε, βάζω μια περικοπή από "Προς Φιλιππησίους", που σκιαγραφεί τι είναι καλό να σκεφτόμαστε.
Λοιπόν:
"Ότι είναι αληθινό, σεμνό, δίκαιο, καθαρό, αξιαγάπητο, καλόφημο, ότι έχει σχέση με την αρετή και είναι άξιο επαίνου, αυτό να έχετε στο μυαλό σας"
Είναι από τα αγαπημένα μου. Το επαναλαμβάνω όταν κακές σκέψεις μπαίνουν στο μυαλό μου και ξεκαθαρίζει.
Όσον αφορά δε στην καρδιά μας, εκεί ας φωλιάζει η αγάπη. "Να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτόν σου" (Κατά Μάρκον 12:31). Πως είναι εκείνος που αγαπάει;
"Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη. Εκείνος που αγαπάει δεν ζηλοφθονεί, εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος, ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει. Δεν χαίρεται για το στραβό που γίνεται αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει όλα τα ανέχεται, σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει" (Προς Κορινθίους 13:4-7)
Αγαπημένο μου επίσης. Θεωρώ αυτές τις δύο περικοπές;(δεν είμαι σίγουρη αν "περικοπή" είναι η σωστή ορολογία) την βάση και την ουσία της Χριστιανικής διδασκαλίας. Καλές σκέψεις στο μυαλό, αγάπη στην καρδιά, και πράξεις βέβαια που να εκφράζουν και να φανερώνουν τις καλές σκέψεις μας και την αγάπη μας στον εαυτό μας και στον πλησίον μας.

Σας αφήνω την αγάπη μου και καλά να περνάτε!

Τετάρτη, Νοεμβρίου 10, 2010

Η ζωή περιμένει να την απολαύσεις


Ένα από τα έργα που ήθελα να δω φέτος ήταν το "Eat Pray Love". Θεωρώντας ότι εν μέρει θα ταυτιστώ με την ηρωίδα και ίσως και να πάρω ιδέες για το ταξίδι της αναζήτησης του βαθύτερου εαυτού μας,  της πνευματικότητας, και μιας υγιούς και ανεβασμένης ικανότητας για απόλαυση της ζωής, έσπευσα ένα Σάββατο απόγευμα να χωθώ στο γειτονικό μου κινηματογράφο για να απολαύσω, αν μη τι άλλο, την ταινία. 
Έπεσα έξω!
Κριτικός δεν είμαι, και ούτε θα επιχειρήσω κριτική της ταινίας, όμως αν εξαιρέσουμε κάποια ωραία τοπία, η ταινία μου φάνηκε μια χολιγουντιανή πατάτα, και η Julia Roberts τελείως επίπεδη στην ερμηνεία της. 
Όμως επειδή είμαι επίμονη, και πίστεψα στο θέμα, που άλλωστε με ενδιαφέρει προσωπικά, αγόρασα το βιβλίο. Και μπορώ να πω ότι δικαιώθηκα με την επιλογή μου. Όπως λέει και η επεξήγηση του τίτλου, "Η ζωή περιμένει να την απολαύσεις" και το βιβλίο της Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ με αυτοβιογραφικά στοιχεία, περιμένει να το απολαύσω, και το κάνω λίγο - λίγο κάθε μέρα.
Ταυτόχρονα δε, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν οδηγός για αρχάριους, (βλέπε ...σειρά life for dummies) στην αναζήτηση της ζωής στα τρία επίπεδα, υλικό, ψυχολογικό και πνευματικό. 

Παραθέτω απόσπασμα από το δεύτερο μέρος του βιβλίου, που αναφέρεται στο pray, και στην ζωή της ηρωίδας σε ένα άσραμ στην Ινδία. Το απόσπασμα δεν το διάλεξα τυχαία. Με εντυπωσίασε καθώς περιγράφει με σαφήνεια τον υπαίτιο της δυστυχίας μας.

"Όπως τα περισσότερα ανθρωποειδή, βαρύνομαι με αυτό που οι Βουδιστές αποκαλούν «μυαλό μαϊμούς», σκέψεις που πετούν από κλαδί σε κλαδί και σταματούν μόνο για να ξυστούν, να φτύσουν και να τσιρίξουν. Από το μακρινό παρελθόν μέχρι το άγνωστο μέλλον, το αχαλίνωτο και απείθαρχο μυαλό μου πετάγεται ανεξέλεγκτα μέσα στο χρόνο, αγγίζοντας δεκάδες ιδέες ανά λεπτό. Αυτό καθαυτό δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι οι συναισθηματικές αντιδράσεις που συνοδεύουν τις σκέψεις. Οι ευχάριστες σκέψεις με κάνουν ευτυχισμένη, αλλά πολύ γρήγορα γίνονται καταθλιπτική  ανησυχία, χαλώντας μου το κέφι. Και όταν θυμάμαι τις στιγμές οργής, αρχίζω να φουντώνω και να τσαντίζομαι πάλι. Κι ύστερα το μυαλό μου κρίνει πως είναι η κατάλληλη στιγμή να αρχίσω να λυπάμαι τον εαυτό μου και ακολουθεί πάραυτα η μοναξιά. Τελικά είσαι αυτό που σκέφτεσαι. Τα συναισθήματα σου είναι σκλάβοι των σκέψεων σου και εσύ είσαι σκλάβος των συναισθημάτων σου.
Το άλλο πρόβλημα με όλες αυτές τις περιπλανήσεις στο λαβύρινθο των σκέψεων είναι ότι ποτέ δεν είσαι εκεί που βρίσκεσαι. Σκάβεις πάντα στο παρελθόν ή σκαλίζεις στο μέλλον, αλλά σπάνια στέκεσαι στο παρόν. Είναι κάτι σαν τη συνήθεια της καλής μου φίλης Σούζαν, που όποτε βλέπει ένα ωραίο μέρος αναφωνεί σχεδόν πανικόβλητη: «Είναι τόσο ωραία εδώ! Θέλω να ξανάρθω μια μέρα!». Χρειάζεται να επιστρατεύσω όλη μου την πειθώ για να την πείσω ότι έχει έρθει ήδη. Όταν αναζητάς την ένωση με το θείο, αυτό το τρελό μπρος πίσω είναι πρόβλημα. Υπάρχει λόγος που αποκαλούν το Θεό παρουσία. Γιατί ο Θεός βρίσκεται ακριβώς εδώ, ακριβώς τώρα. Το μόνο μέρος για να Τον βρεις είναι το παρόν και η μόνη ώρα είναι το τώρα." (Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ, eat pray love, σελ. 191 - 192)

Τι λέτε λοιπόν; Συμφωνείτε με την διαπίστωση αυτή, ότι ένα ατίθασο μυαλό μπορεί να μολύνει το εδώ και τώρα της ζωής μας; Ότι η ζωή περιμένει να την απολαύσεις, και ότι το μυαλό μας είναι εκείνο που τελικά ούτε περιμένει ούτε είναι ικανό να απολαύσει το οτιδήποτε;
Και αν ναι, τότε μπορούμε άραγε να δαμάσουμε το προσωπικό μας τέρας και να το κάνουμε να λειτουργήσει προς όφελος μας ή είμαστε έρμαια του;

Παρασκευή, Νοεμβρίου 05, 2010

Τρία κακά

Κατά την προσωπική μου κρίση και γνώμη, έχουμε τρία  κακά "κριτήρια" στον "πολιτισμό" μας, που μας ταλαιπωρούν και μας κάνουν να χάνουμε την ουσία της ζωής.
Και αυτό το λέω και σαν συνέχεια του προηγούμενου post, όπου αναφερόμουν στην «γερασμένη νεότητα».
Διότι ποιος φυσιολογικός άνθρωπος, άνθρωπος του Θεού, με την πλατύτερη έννοια, θα κάτσει να υποφέρει για να κρατηθεί σε μια εποχή που δεν του ταιριάζει πλέον; Και γιατί λέω «υποφέρει;» Διότι υποφέρει και κοιτάξτε πως:
Φανταστείτε ότι έχουμε ένα παιδί  που μεγαλώνει… Αν δώσουμε κουδουνίστρα στο πεντάχρονο θα μας την πετάξει στο κεφάλι, αν διαβάσουμε παραμυθάκι στο δεκάχρονο, θα κουνήσει θλιβερά το δικό του κεφάλι και θα πει «Μαμά, μπαμπά ξεκόλλα μεγάλωσα», αν πούμε στο δεκαεξάχρονο «Εννιάμιση η ώρα, ώρα για ύπνο», θα φωνάξει τον … δικηγόρο του να πιστοποιήσει ότι είμαστε ακατάλληλοι γονείς. Δηλαδή αν πάμε να κρατήσουμε ένα παιδί πίσω, σε μια ηλικία που δεν του ταιριάζει, υποφέρει και φωνάζει. Έτσι λοιπόν υποφέρουμε πάντα, αν προσπαθήσουμε να σταματήσουμε την εξέλιξη μας σε προγενέστερη ηλικία. Και ας μην το καταλαβαίνουμε διότι μας έχει γίνει πλύση εγκεφάλου ότι «είναι ντροπή να μεγαλώνεις» μην πω ότι σε πολλούς κύκλους είναι ντροπή να αλλάζεις οποιαδήποτε συνήθεια ή γνώμη. Έκανες έτσι, έτσι θα κάνεις πάντα, έχεις αυτή τη γνώμη, αυτή θα έχεις πάντα. Γράφεις αυτό το στυλ αναρτήσεων, αυτό θα γράφεις πάντα (αστειεύομαι).
Αυτό λοιπόν είναι το ένα κακό αυτού του πολιτισμού. Να το πω «δυτικού πολιτισμού;» Εγώ θα το πω έτσι, αν και δεν είμαι σίγουρη. Μπορεί να ισχύει παντού.

Το άλλο είναι «τα χρήματα». Και βέβαια το ξέρουμε όλοι αυτό, το πόσο κακό είναι το χρήμα, αλλά ταυτόχρονα πόσο καλό είναι το χρήμα. Λόγω κάποιας ιδιοτροπίας της φύσης, από μικρή εγώ δεν το έβλεπα με καλό μάτι το χρήμα, απλά μου άρεσε να περνάω καλά, και σε αυτό είμαι σταθερή. Ακόμα μου αρέσει να περνάω καλά! Όμως δεν ανταλλάσω την «ευτυχία μου» για χρήματα. Την ευτυχία την μεγάλη την νιώθω από … μόνη μου, χωρίς χρήματα, και οπότε δεν κάνω παραχωρήσεις για να το έχω, που εμπράκτως σημαίνει ότι δεν δουλεύω σε δουλειά που «το ανθρώπινο περιβάλλον» είναι σκατά και δεν θα περνάω καλά. Μια σειρά από τέτοιες αποφάσεις λοιπόν με οδήγησαν τώρα, θα το πω πιο σωστά, μας οδήγησαν, διότι και ο Άλεξ ίδιος είναι,  να μην έχουμε ιδιαίτερα χρήματα, και να παιδευόμαστε λιγάκι πάνω σε αυτό, διότι όποιος έχει δικιά του δουλειά στην Ελλάδα την σημερινή εποχή τραβάει τα…(sic),   και επίσης να ντρέπομαι και λιγάκι, όχι επειδή δεν έχω ιδιαίτερα χρήματα, αλλά που εξακολουθώ να μην νιώθω ότι έκανα λάθος επιλογές. Και να μην γίνομαι και πιστευτή πάνω σε αυτό, ότι δεν έχω μετανιώσει για τις επιλογές μου.  Δηλαδή μάλλον το μάθημα του «δυτικού πολιτισμού» πάνω σε μένα δεν έπιασε καθόλου. Και νιώθω και μια μικρή «ευτυχία» που δεν χρειάζεται να ξεμάθω ότι «αξίζει αυτός που βγάζει», και να μάθω εκ νέου ότι το «χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία». Άσε που με εκνευρίζει που ξεπήδησαν ένα σωρό διδασκαλίες τώρα, για να μας πείσουν ότι πρέπει να αναπτυχθούμε πνευματικά και να μην κοιτάμε την ύλη, ενώ δεν ξέρω πόσα χρόνια (ειλικρινά δεν ξέρω), προσπαθούν να μας κάνουν παραγωγικές μηχανές και ότι μόνο αν παράγουμε συγκεκριμένα κομμάτια την συγκεκριμένη ώρα αξίζουμε. Καλά τώρα το θυμηθήκαμε ότι είμαστε και πνεύμα;  Όταν μας μπούκωναν με κάθε είδους υλη και μας αξιολογούσαν με το ζύγι, είμαστε σκέτο κρέας; Παρένθεση, αλλά εκτός από το Χριστό και το Ευαγγέλιο, που είναι η Αλήθεια, και μπορείς να κερδίσεις την Ζωή σου μελετώντας, όλα τα άλλα που συναντάω τώρα, νομίζω ότι μοναδικός τους σκοπός είναι να τσεπώσουν τα λίγα ευρώ μας και να μετατρέψουν το πνεύμα που μας δίνουν και που το έχουμε τόσο ανάγκη, σε ύλη, που πλέον εμείς δεν την έχουμε ανάγκη, αλλά «αυτοί» την έχουν ακόμα.
Και θα κάνω και μια παρένθεση παρενθέσεως, για να πω ότι όλες οι new age φιλοσοφίες που δεν είναι και τόσο new πλέον, ξεκίνησαν από την Αμερική, και μάλλον σε καλή οικονομική εποχή, γιατί; Διότι όντως η ύλη δεν γεμίζει τον άνθρωπο, και πάντα αναζητάει να αναπτυχθεί το πνεύμα του, όντως οι άνθρωποι δουλεύοντας μερόνυχτα αδιάκοπα έχασαν τον εαυτό τους, την ψυχή τους, το πνεύμα τους, και αναζητούσαν κάπου να στηριχθούν. Και κάποιοι επωφελήθηκαν να δώσουν … πνεύμα. Προσωπικά πιστεύω ότι ο ψυχίατρος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πιο τίμια λύση. Είναι επαγγελματίας και πρέπει να πληρωθεί. Ο άλλος που κάνει τον … Θεό πρέπει να πληρωθεί;

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα, αγκάθι, δυστυχία σκέτη για μένα, είναι το θέμα χρόνος. Όχι ο χρόνος που περνάει, η ηλικία, που ήδη αναφερθήκαμε, αλλά αυτός που πηγαίνει με την παραγωγή. Παιδάκι του πολιτισμού μας επίσης, που θα το στραγγάλιζα πολύ ευχαρίστως όμως!
Πόσο γρήγορος είσαι; Πόση ώρα κάνεις να απλώσεις τα ρούχα; Να μαγειρέψεις, να σιδερώσεις; Πότε θα πάμε super market, πότε θα φτιάξεις λίστα για super market, πόση ώρα πλένεις τα δόντια σου, τόση ώρα κάνεις ντους; Πωπω είσαι αργή, ευτυχώς είμαι γρήγορη, αν είναι να μου φας όλο το χρόνο… Αν δεν έρθεις τώρα το κάνω μόνος μου/μόνη μου. Και τι, θα σε περιμένω; Σε περιμένω…Δεν μπορώ να σε περιμένω…Περιμένω μισή ώρα για το mail

Ελπίζω αυτό το κριτήριο να σβήσει γρήγορα. Να απαγορευτεί! Ο Θεός δεν βιάζεται, εμείς γιατί βιαζόμαστε;

Λοιπόν μάλλον θα σταματήσω εδώ. Και το κριτήριο ηλικία, και το κριτήριο χρήμα, και το κριτήριο χρόνος, άχρηστα είναι. Δεν υφίστανται. Δηλαδή δεν κρίνεται κάτι αν είσαι νέος, ή νεώτερος, με λίγα η πολλά χρήματα. Επίσης και αύριο ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ, και ίσως πιο κατάλληλη από την σημερινή!

Το ξέρουμε αυτό αλλά πρέπει να το εμπεδώσουμε, για να είμαστε και πιο ελεύθεροι. Διότι όπως είπαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, ο Κύριος ήρθε να μας Λυτρώσει, και το έκανε. Δεν είναι σωστό λοιπόν εμείς από μόνοι μας, να μπαίνουμε πίσω από τα κάγκελα της αυταπάτης μας, ή γενικά της απάτης.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 25, 2010

Απαραίτητες προσαρμογές

Κάθε ηλικία έχει τις δικές της ανάγκες, τις δικές της προτεραιότητες, τις δικές της ευθύνες αν θες.
Άλλες οι ανάγκες και οι προτεραιότητες της εφηβείας, άλλες της νεαρής ενήλικης ζωής, άλλες της κλιμακτηρίου. Άλλες όταν έχουμε μωρά τα παιδιά μας, άλλες όταν έχουμε παιδιά εφήβους, άλλες όταν τείνουμε να γίνουμε γιαγιάδες ή είμαστε ήδη.

Κάθε ηλικία έχει ακόμα – ακόμα τον δικό της τρόπο έκφρασης που πηγάζει από το πώς νιώθει το άτομο σύμφωνα με τις σκέψεις που κάνει, ανάλογα με την προσωπικότητα και τις εμπειρίες του.

Και βέβαια όλες οι «αλλαγές» εκφράζονται και στον επαγγελματικό τομέα. Στα 45-50-55 δεν μπορεί, και ίσως δεν θέλει κάποιος να κάνει την ίδια δουλειά που έκανε στα 20-25-30. Έστω και αν παραμένει στο ίδιο επάγγελμα, ο τρόπος που το εξασκεί και οι αρμοδιότητες του είναι διαφορετικές καθώς έχει την εμπειρία. Πόσο μάλλον αν κάποιος κάνει κάτι δημιουργικό, κάτι καλλιτεχνικό, κάτι που χρειάζεται σκέψη, κάτι που χρειάζεται «εσένα» με την ψυχή σου, το μυαλό σου και το σώμα σου. Τότε «πρέπει», ναι «πρέπει», να αλλάζει ο τρόπος έκφρασης, και να συνταυτίζεται με την πραγματικότητα, με το «τώρα», περιλαμβάνοντας ταυτόχρονα ότι έχεις ζήσει μέχρι «τώρα».

Διότι τα χρόνια που περνάνε φαίνονται, και αν εσύ δεν το βλέπεις το βλέπω εγώ που έχω μεγαλώσει μαζί σου. Και βλέπω την δυσαρμονία, βλέπω την ασυνέπεια, αυτού που είσαι και αυτού που δείχνεις ή μάλλον αυτού που θέλεις να περάσεις. Και βλέπω ότι έχεις εγκλωβιστεί κάπου που δεν σου πάει, σε ένα σώμα ξένο, σε μια έκφραση «τυποποιημένη», σε μια «γερασμένη νεότητα» που δεν βρίσκεται πουθενά πια, ούτε στο παρελθόν, ούτε στο παρόν.

Και είναι κρίμα διότι υπάρχουν άπειρες δυνατότητες για εξέλιξη, σε όποια ηλικία, σε όποια χρονική στιγμή. Αλλοίμονο να μην ίσχυε αυτό. Θα ήταν πολύ άδικο, και τέτοιες αδικίες δεν υπάρχουν. Κάθε στιγμή της ζωής μας είναι ανεπανάληπτη και προσφέρει μοναδικές ευκαιρίες, αρκεί να την ζούμε σύμφωνα με αυτό που είμαστε τώρα, και όχι σύμφωνα με αυτό που ήμασταν κάποτε.

Και αυτό το «όμως εγώ νιώθω 20» που μπορεί να πεις, δεν στέκει, είναι φτηνή δικαιολογία για όποιον το λέει. Διότι για να νιώθεις 20 ετών, πρέπει να σκέπτεσαι και σαν 20 ετών, αν όμως είσαι 50, σημαίνει ότι τα 30 χρόνια που πέρασαν από τα εικοστά σου γενέθλια δεν αποκόμισες τίποτα, δεν έκτισες τίποτα, και αυτό δεν είναι άξιο θαυμασμού, αυτό είναι θλιβερό!

Και μην νομίζεις ότι δεν σε αγαπάω πια και στα λέω αυτά. Σε αγαπάω και σε παρακολουθώ πάντα σε ότι κάνεις, και θέλω πολύ να έρθω να σε δω. Αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω, διότι εγώ μεγάλωσα, και δεν αντέχω πια το ξενύχτι καλή μου!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 22, 2010

Πολλοί οι τρόποι...

Και ενώ ο Κύριος μας είναι ένας και μοναδικός,
Οι τρόποι που Τον προσεγγίζουμε και Τον λατρεύουμε μπορεί να είναι πολλοί και διάφοροι…



Μπορεί να νιώσεις κοντά στο Θεό, όταν κοιτάς την θάλασσα…



Μπορεί και να Τον ευχαριστήσεις γι αυτό το δώρο, για την θάλασσα που είναι ζωή...

 Ή όταν πίνεις τον καφέ σου με αγαπημένα πρόσωπα,
Και νιώσεις την αγάπη μέσα σου για αυτά τα πρόσωπα, και την Ευλογία της στιγμής…
Μπορεί και τότε να Τον ευχαριστήσεις για αυτό το δώρο της Αγάπης…

Μπορεί να νιώσεις κοντά Του περπατώντας στη φύση…
Στις ποταμιές


ή στις λιμνούλες

Ducks in the Lake

Και θαυμάσεις όλα τα τέλεια δημιουργήματα Του…
Όποιο φυλλαράκι, όποιο αγριολούλουδο, όποιο πουλάκι, είναι τέλειο…

Μπορούμε να τον λατρέψουμε και με τραγούδια…

Μπορούμε να είμαστε κοντά Του κάθε στιγμή της ζωής μας, με ότι κάνουμε…
όλα για Εκείνον!

Ίσως όμως τον χάσουμε για πάντα
αν επιδιώξουμε να ζήσουμε σε κάποιους "παραδείσους"...


Κυριακή, Οκτωβρίου 10, 2010

Η Ελευθερία μας!

"Ο Χριστός μας απελευθέρωσε για να είμαστε ελεύθεροι" (Προς Γαλάτας 5:1)
Ο Κύριος πλήρωσε τα λύτρα για να είμαστε εμείς ελεύθεροι, λυτρωμένοι*.
Πλήρωσε με την ζωή του, σύρθηκε, διασύρθηκε, βασανίστηκε, πέθανε μαρτυρικά, και αναστήθηκε, για να ζούμε εμείς ελεύθεροι!
Ελεύθεροι από γνώμες τρίτων που μας υποβιβάζουν, συμπεράσματα "σοφών" που μας στερούν το δικαίωμα στην προσπάθεια, σκέψεις άσχετες και αρνητικές, από τον φόβο, από τα πάθη μας, τις αρρώστιες, τις ανηθικότητες και ανικανότητες μας, που μας κρατούν στάσιμους, και από κάθε τι που μας στερεί το δικαίωμα της χαράς και της προόδου!
Είμαστε Ελεύθεροι και ας πάψουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε ακόμα "αιχμάλωτοι" και "υπόχρεοι" σε άτομα και σε καταστάσεις που δεν έχουν κανένα δικαίωμα επάνω μας. Γι αυτό, ας οραματιστούμε την πρόοδο μας, ας ορίσουμε τους στόχους μας και ας προγραμματίσουμε και σχεδιάσουμε τα βήματα που οδηγούν σε αυτούς, φέρνοντας τους μπροστά στον Κύριο και ζητώντας Του την βοήθεια που μας έχει υποσχεθεί.
Και αυτό που Του ζητάμε θα γίνει! Διότι μας έχει διαβεβαιώσει γι αυτό!!!
"Σας βεβαιώνω πως αν ζητήσετε κάτι από τον Πατέρα στο όνομα μου, αυτός θα σας το δώσει"
(Κατά Ιωάννην 16:23)
"Για αυτό σας λέω: όλα όσα ζητάτε όταν προσεύχεστε, να πιστεύετε ότι θα τα λάβετε, και θα σας δοθούν"
(Κατά Μάρκον 11:25)
"Σας λέω λοιπόν: ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Όποιος ζητάει παίρνει, όποιος ψάχνει βρίσκει, και όποιος χτυπάει του ανοίγεται"
(Κατά Λουκάν 11:9-10)
------------------------------------------------------------------------------------------------------
* "Λύτρωση σημαίνει ελευθερία πληρώνοντας λύτρα, απαλλαγή κάποιου από κάποιο κακό, από δεινά και αποτίναξη πιεστικών καταστάσεων" (Γνώρισε Ποιος Είσαι, Γιώργος Παππάς)

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 23, 2010

Τα καινούργια μας...

Πίσω στα δικά μας…
Στον Πειραιά μας, στα σχολεία μας, στις δουλειές μας, και έχουμε μπει για τα καλά στο πρόγραμμα.
Όσον αφορά τον επαγγελματικό τομέα, έχουμε κάνει κάποια καινούργια πράγματα.
Κατ’ αρχάς αλλάξαμε τη σελίδα της Cert plus I.T, και την ανεβάσαμε σε Joomla. Μια πλατφόρμα για εύκολη σχεδίαση ιστοσελίδων. Στην συνέχεια εντάξαμε στο πρόγραμμα της σχολής και σεμινάρια Joomla.
Οπότε εκτός από τα κλασσικά, δηλαδή βασικό και expert επίπεδο με την πιστοποίηση της Key Cert, δεξιότητες απαραίτητες στον ΑΣΕΠ, έχουμε πιστοποιήσεις AUTOCAD και PHOTOSHOP, και τώρα σαν καινούργιο σεμινάριο έρχεται το σεμινάριο Joomla!
Σε αυτό μαθαίνει κάποιος να διαχειρίζεται το περιβάλλον της Joomla και να δημιουργεί επαγγελματικές ιστοσελίδες με πραγματικά σενάρια εργασίας. Περισσότερα θα διαβάσετε στην καινούργια μας σελίδα, που όπως είπαμε είναι φτιαγμένη σε Joomla, και είναι πολύ ανανεωμένη και φρέσκια. Και για μας, τους διαχειριστές της σελίδας, είναι τόσο εύκολο τώρα να κάνουμε αλλαγές, να προσθέτουμε άρθρα με όλα τα νέα μας και τις ανακοινώσεις μας! Σαν blogging ένα πράγμα, μόνο που είναι ιστοσελίδα και όχι blog.
Επίσης, φτιάξαμε μια νέα σελίδα στο facebook, το όνομα αυτής, pc-answers, για δωρεάν υποστήριξη. Μας λέτε το πρόβλημα μας, όσον αφορά βέβαια στους υπολογιστές, και εμείς σας το λύνουμε! Εύκολα, γρήγορα, ανέξοδα. Στην pc-answers ακόμα θα βρείτε αρθράκια που αφορούν την ασφαλή χρήση του facebook, και σιγά – σιγά θα προσθέτουμε και άλλα. Όμως η διαμόρφωση της θεματολογίας της σελίδας εξαρτάται και από εσάς, διότι περιμένουμε τους προβληματισμούς σας και τις απορίες σας πάνω στο αντικείμενο, για να έχουμε το κίνητρο να ψάξουμε και να προβληματιστούμε και εμείς με τη σειρά μας για λύσεις και να ανοίξουμε καινούργια θέματα για ανάπτυξη.
Πιο αναλυτικά θα τα δείτε αυτά, αλλά και άλλες δραστηριότητες, όταν επισκεφτείτε τις σελίδες μας.
Προς το παρόν θα σας αφήσω με ένα τραγουδάκι, και καλό Φθινόπωρο για τα καλά πλέον!

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 13, 2010

Λουτράκι Πηγές - Υδροθεραπευτήριο

Τι θα ήταν το Λουτράκι χωρίς τις πηγές του; "Οι ιαματικές πηγές αναβλύζουν από πολλά σημεία της παραλιακής περιοχής του Λουτρακίου σε έκταση περίπου 750 μέτρων.  Πρόκειται για φυσικές πηγές, στους πρόποδες των Γερανείων, που αναβλύζουν από μεγάλο βάθος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Στη διάρκεια της διαδρομής του το νερό φιλτράρεται από τα πετρώματα που συναντά στην πορεία του και εμπλουτίζεται με σπάνια μέταλλα και ιχνοστοιχεία που το καθιστούν  πολύτιμο για την υγεία."



Είχα χρόνια να μπω στο χώρο της πηγής, όπου γίνεται η θεραπεία με ιαματικό νερό, 1,10€ το κάθε ποτηράκι, όπως μας πληροφόρησαν...






Έτσι γεμίζουν το νερό από την πηγή...Εκείνο που άκουσα τυχαία και με ανησύχησε είναι ότι σκέφτονται να τις κλείσουν, γιατί λέει ο ΕΟΤ είναι υπερχρεωμένος! Για φαντάσου, φτιάχνουμε το ένα, χαλάμε το άλλο. Τώρα που έγινε το υδροθεραπευτήριο, υπέροχο χρήσιμο έργο, θα κλείσουν τις παλιές πηγές. Μα τι θα είναι το Λουτράκι χωρίς τις πηγές του;


Το υδροθεραπευτήριο είναι εντυπωσιακό! Υπέροχες εγκαταστάσεις, άνετα μεγάλα αποδυτήρια με ντουζιέρες, νιπτήρες,  πιστολάκια, και ντουλαπάκια με κλειδί για να μπαίνουν τα πράγματα.

΄
Η πισίνα υδρομασάζ όπως φαίνεται από έξω από το τζάμι...Με ιαματικό νερό, εννοείται!





Μέσα στην πισίνα, έχει φυσητήρες με νερό για κάθε σημείο του σώματος. Από πατούσα, μέχρι σβέρκο και πλάτη...Μισή ωρίτσα και νιώθεις την τέλεια χαλάρωση. Θέλει όμως προσοχή! Μετά απαραιτήτως ξάπλωμα για καμιά ώρα, γιατί εγώ τουλάχιστον, μετά από το υδρομασάζ ένιωθα κομμένη. Στο βάθος διακρίνεται και η εξωτερική πισίνα, επίσης με ιαματικό νερό!


Η καφετέρια του υδροθεραπευτηρίου. Βρίσκεις καφεδάκι, κανένα τοστάκι, και βέβαια φυσικούς χυμούς φρούτων. Το μπάνιο στην πισίνα κοστίζει 8€ για μισή ώρα. Επίσης υπάρχουν και άλλα προγράμματα αναζωογόνησης, ευεξίας και χαλάρωσης, όπως χαλαρωτικά μασάζ, αρωματοθεραπείες,  
μασάζ προσώπου και κεφαλής. Εννοείται πως το κατάστημα διαθέτει σάουνα και ατμόλουτρο (χαμάμ), καθώς και μια μικρότερη πισίνα υδροθεραπείας με πιο ζεστό νερό. 
Μπορώ να πω ότι ο συνδυασμός ζεστών και κρύων μπάνιων στην θάλασσα, υπήρξε ευεργετικός για μένα, καθότι πήγα σουρνόμενη στο Λουτράκι και έφυγα ... πηδώντας :). Σκοπεύω, με την βοήθεια του Θεού, να επισκέπτομαι το υδροθεραπευτήριο και κάπου - κάπου τον Χειμώνα, διότι λειτουργεί όλο το χρόνο!

Εύχομαι να έχουμε ένα καλό, καλό χειμώνα, να αφήσουμε ότι είναι πίσω μας και να κοιτάμε μόνο αυτά που είναι μπροστά μας!

Σάββατο, Ιουλίου 31, 2010

Λουτράκι

Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, τις επόμενες δυο - τρεις εβδομάδες θα τις περάσουμε στο αγαπημένο μας Λουτράκι, όπως κάθε Αύγουστο άλλωστε.
Το Λουτράκι, εκτός από όλες τις ανέσεις μιας κοσμοπολίτικης λουτρόπολης και το καζίνο, έχει και κάτι καινούργιο φέτος. Το νέο υπερσύγχρονο Δημοτικό Υδροθεραπευτήριο.  Το υδροθεραπευτήριο με νερό από τις ιαματικές πηγές, διαθέτει πισίνες με jacuzzi, αλλά και ολοκληρωμένο spa με πολλές θεραπείες, με massage, κτλ, κτλ... Και οι τιμές είναι πάρα πολύ προσιτές.
Περιμένω λοιπόν πως και πως να χαλαρώσω στην πισίνα, διότι από τον υπολογιστή όλη την χρονιά, αυχένας και πλάτη έχουν πάει περίπατο,  και ίσως και να απολαύσω και κάποια ιδιαίτερη περιποίηση προσώπου ή σώματος ...
Όταν γυρίσω,  θα πούμε περισσότερα.  Ελπίζω να έχω καινούργιες φωτογραφίες, και εντυπώσεις από το spa.



Προς το παρόν βάζω εδώ, σε slides, τις φωτογραφίες των προηγουμένων ετών από το Λουτράκι,



και ένα τραγουδάκι καλοκαιρινό.

Καλές υπόλοιπες διακοπές σε όλους !!!

Κυριακή, Ιουλίου 25, 2010

Πολιτικά

Πριν δυο χρόνια και ένα μήνα, είχα ανεβάσει μια ανάρτηση για ένα μικρό μποστάνι που είχαμε στο εξοχικό μας, στα Πολιτικά της Εύβοιας. Εκείνη η ανάρτηση είναι από τις πιο "αναζητημένες" του blog μου στο search της google...
Δυο χρόνια μετά, το μποστάνι υπάρχει ακόμα. Φέτος έφερα φωτογραφίες με πράσινες ντοματούλες.




Περιμένω πως και πως να ωριμάσουν, για να γευτώ τις γλυκύτατες ντοματούλες μας, με τις  ευεργετικές τους ιδιότητες.




Κατά τα άλλα το περιβόλι δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτή την εποχή, διότι λόγω καλοκαιριού δεν έχει πολλά λουλούδια και πρασινάδες. Εν τούτοις έκανα μια φωτογραφική προσπάθεια με την macro επιλογή της μηχανής μου.

Πέμπτη, Ιουλίου 15, 2010

Όλα tartan...

Η στιγμή, η στιγμή τα δημιουργεί όλα, είναι το τουβλάκι μας για να χτίσουμε την ζωή μας. Μπορούμε να το πούμε και "τώρα", το "τώρα", αυτό που αν δεν το πιάσει κάποιος να το ξεζουμίσει, έχει χαθεί, και δεν πρόκειται να ξανάρθει. Και μπορεί να έχω την "ικανότητα" να πηγαίνω μπρος πίσω στον χρόνο,  όμως αν δεν έχω ξεζουμίσει τα διάφορα "τώρα", αν δεν τα έχω ζήσει ολοκληρωτικά και με εμένα παρούσα, είτε backwards το παίξω το έργο, είτε forwards, κάτι θα λείπει! Θα είναι η ταινία ενός άλλου...
Και πιο πολύ αυτό το νιώθει κάποιος, όταν πάει ταξίδι,  και γυρίζοντας, ανακαλύψει τι δεν έκανε, τι δεν είδε, τι δεν ήπιε, και τι ... έφαγε και δεν το σημείωσε να το θυμάται, μην το ξαναπλησιάσει στη ζωή του.
Έτσι το φαΐ εκείνο που έφαγα σε ένα κατά τα άλλα πολύ συμπαθητικό pub του Λονδίνου, κοντά στο Paddington,  δεν θυμάμαι να σας πω τι ήταν! Πάντως ήταν pie, και ήταν traditional, που λύσαξα να θέλω να τρώω. Είχα δηλώσει πριν φύγω, θέλω στο UK να τρώω traditional φέτος! Καλά να πάθω. Μετά από αυτό το φιάσκο, το γύρισα στο burger και ησύχασα. Όταν δεν μου το έφερναν καμένο...

Όμως πήγαμε στο London Eye, επιτέλους, και η θέα μας αποζημίωσε! Λίγες ουρίτσες μόνο είχε, αλλά με τόσο μεγάλα βαγονάκια, και τόσο πολλά, κουνιούνται γρήγορα οι ουρές.


Δεν ήπια malt whiskie σε pub του Εδιμβούργου που σερβίρει πάνω από 100 είδη malt whiskies να διαλέξει κάποιος, και δεν με παρηγορεί καθόλου η σκέψη ότι ο λόγος που δεν το ήπια, είναι ότι δεν πίνω το ουίσκι, και ότι δεν ξέρω από malts. Έπρεπε να πιω, και ας μην είναι της προτίμησης μου, και αν δεν ήξερα από malts, έπρεπε να ρωτήσω να μου πουν. Έτσι θα μάθαινα και ένα, δυο πράγματα πάρα πάνω για αυτή την επεξεργασία, ίσως μου πρότειναν και κάποια μάρκα να αγοράσω για το σπίτι, να κερνάω τους καλεσμένους μας. Να λέω "Μήπως θέλετε ένα ουισκάκι; Το έφερα από την Σκωτία. Ναι, ναι, είχαμε πάει το καλοκαίρι Εδιμβούργο και περάσαμε ονειρεμένα!".  Διότι ούτε για το σπίτι αγόρασα.
Ψάχνοντας όμως στο net σχετικά, βρήκα αυτό και το σημειώνω να ρίξω μια ματιά, για να ξέρω περισσότερα την επόμενη φορά. Και εκεί είναι που καταλαβαίνει κάποιος την ουσία της στιγμής. Θα υπάρχει επόμενη φορά; Θα ξαναπάω Εδιμβούργο


Όμως η ατμόσφαιρα του pub και η διακόσμηση του, μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, και σχεδόν άκουσα τον νεκρό επίσκοπο να κηρύττει από το κελάρι...




Και μπορεί να μην πήγαμε στο κάστρο, και η χάρη μας να έφτασε μόνο μέχρι το άγαλμα του Adam Smith, και τον τρούλο της St Giles Cathedral με zoom,







Όμως σκάψαμε, από το πάνω-κάτω, το Royal Mile, στο τμήμα της High Street, όπου είδαμε πολλά και θαυμαστά! Από παρελάσεις, μέχρι πίπιζες και τον άνθρωπο που καταπίνει φωτιές, και tartan, πολλά πολλά tartan, και δεν μετάνιωσα καθόλου που δεν αγόρασα Kilt, διότι οι φτηνές ήταν της πλάκας, άλλωστε λεγόντουσαν fun kilts, και οι αυθεντικές άρχιζαν από 200 λίρες με τις εκπτώσεις, που μάλλον ήταν πολλά για να την έχουμε απλά στην ντουλάπα να την καμαρώνουμε...
Αντιθέτως, κλαίω εκείνες τις 45 λίρες που έδωσα , 15 ο καθένας, για το τουριστικό λεωφορειάκι που σε γυρνάει στα αξιοθέατα, πηδάς μέσα, πηδάς έξω, όλη μέρα. Διότι μπορεί κάποιος να πηδάει μέσα και έξω στα λεωφορεία της γραμμής, με 3 λίρες το άτομο όλη την μέρα.  Ειλικρινά δεν κατάλαβα την διαφορά!


Με αυτό το τουριστικό λεωφορειάκι πήγαμε στο Leith, στο λιμάνι, όπου αράζει το Royal Yacht Britannia. Πηδήξαμε κάτω από το λεωφορείο, στο υπέροχο εμπορικό κέντρο Ocean Terminal. Η επίσκεψη στο Yacht ουσιαστικά αρχίζει από τον δεύτερο όροφο του εμπορικού κέντρου. Με γέφυρα περνάει κάποιος από το εμπορικό, μέσα στο πλοίο.
Κατόπιν πηδήξαμε πάνω, μέχρι το παλάτι του Holyrood. Εκεί είναι η αρχή του Royal Mile, του δρόμου που συνδέει αυτό παλάτι, με το κάστρο. Στην πραγματικότητα είναι λίγο παραπάνω από ένα μίλι. Royal Mile είναι ένα γενικό όνομα, και κάθε τμήμα του δρόμου ονομάζεται διαφορετικά. Αρχίζοντας από το Holyrood οι δρόμοι που αποτελούν το Royal Mile είναι οι Abbey Strand, Canongate, High Street,  Lawnmarket, Castlehill, Castle Esplanade, και φτάσαμε κάστρο...
Εδώ είμαστε έξω από το παλάτι :). Επισκεφτήκαμε μια καφετέρια και ένα μαγαζάκι για σουβενίρ. Κάθομαι στην καφετέρια και πίσω μου είναι το μαγαζάκι των σουβενίρ.
Μεταξύ άλλων, αγόρασα και σκοτσέζικα χειροποίητα fudge, και τα έφερα δώρο στην μητέρα μου, για να ανακαλύψουμε ότι είναι τόσο γλυκά, και τόσο πλούσια σε βούτυρο-παχιά, που ένα ψίχουλο είναι αρκετό για να γεμίσει το στόμα σου ... λίγδα! Μέχρι στιγμής αναπαύονται στο ψυγείο της... Ουπς, το ένα λείπει, και ψάχνουμε τον ένοχο. Κανείς δεν ομολογεί ότι το έφαγε!
Στην στάση ξανά, για να πηδήξουμε πάνω στο λεωφορειάκι, να πάμε στο επόμενο αξιοθέατο. Και περνούσε η ώρα, μαζευόντουσαν και άλλοι χαζοτουρίστες, αλλά το λεωφορειάκι άφαντο. Και να προσπαθώ να καθίσω στο παγκάκι της στάσης, να το μελετάω το θέμα με το δεξί ....μέρι, να το μελετάω με το αριστερό, αλλά που να φτάσω να κάτσω! Και αυτοί βρε παιδί μου, μια σανίδα που έβαλαν εκεί, πειράζει να την έβαζαν λίγο πιο χαμηλά; Τέλος πάντων, μερικοί πήραν τα πόδια τους και έφυγαν. Ήρθε και ένας ηλικιωμένος με μπαστούνι. Σουρνόταν. Όταν έφυγε και αυτός, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. Ώσπου είδα ότι κάποιες ώρες εκείνης της μέρας, 26/6, τα λεωφορεία λόγω έργων θα είχαν καθυστερήσεις!!! Τότε ήρθε ένας ... ειδικός, και μας το ανακοίνωσε επίσημα. Μας είπε να πάρουμε αυτό που πήγαινε στην αντίθετη κατεύθυνση, το οποίο αφού πηδήξαμε πάνω, έκανε επί τόπου, και συνέχισε προς την κατεύθυνση που ήταν να πάμε. Βέβαια, τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο κοντά  στο κέντρο είμαστε, διότι το Εδιμβούργο είναι μια πόλη φτιαγμένη για περπάτημα. Είναι πολύ μικρούλα, μπορείς να πας παντού με τα πόδια.
Στην High Street, με South Bridge γωνία, πηδήξαμε κάτω από το λεωφορείο, για πάντα!
Προχωρήσαμε λίγο στην High Street, προς τα πάνω, και χωθήκαμε πεινασμένοι και διψασμένοι 
στο αμερικάνικου τύπου, scotish apllied,  Filling Station. Ίσως να ήταν η ώρα, ίσως να ήταν η στιγμή, ως φαγάδικο μου άφησε της καλύτερες εντυπώσεις!
Και βέβαια η μπιρίτσα δεν είναι Guinness, αλλά Tennent's! Το Δουβλίνο και η GUINNESS είναι στα προσεχώς. Όπως και η επίσκεψη στο πιο ενδιαφέρον τμήμα του Εδιμβούργου, που βρίσκεται από κάτω. Διότι θέλω να πιστεύω πως θα καταφέρω να ξανάρθω. Τρεις μέρες μόνο, τι να πρωτοδεί κανείς;