Μπορώ; (updated)

Να μου αφιερώσω σήμερα ένα τραγουδάκι;

Ναι, αμέ...Μπορώ!

Καλημέρα σας :D

Update

Το πρωί που πήγαινα το παιδί στο σχολείο, άκουσα αυτό το τραγουδάκι στο ραδιόφωνο…Ένιωσα σαν να το έπαιζε για μένα, ίσως όμως να ήμουν και η μόνη που θα το έβλεπε έτσι το συγκεκριμένο τραγούδι, δηλαδή ότι μου ταιριάζει, έστω και αν το άκουγα μαζί με όλα τα κοντινά μου, αγαπημένα μου άτομα. Κάποιος θα ήθελα να μου το αφιέρωνε, αλλά ποιος άλλος παρά εγώ, θα ήξερε ότι το θέλω, ότι το χρειαζόμουν, ότι μου άρεσε; Ποιος άλλος παρά εγώ ή ίδια είναι μέσα στο μυαλό μου να ξέρει πως σκέφτομαι κάθε στιγμή, πως αισθάνομαι, τι θέλω τέλος πάντων. Και αν δεν μπορούμε εμείς να δώσουμε στον εαυτό μας κάτι, πως θα μπορέσει ένας άλλος, έστω και μας αγαπάει πολύ – πολύ;

Update 2

Μπορεί να μην δείχνουμε αυτό που είμαστε…Μπορεί να μην το επικοινωνούμε σωστά, μπορεί να είμαστε λάθος τοποθετημένοι, σε λάθος τόπο και χρόνο. Και οι άλλοι να μην μπορούν να μας εκλάβουν σωστά. Δηλαδή αυτό που εισπράττουν από εμάς και οι αντιδράσεις τους, που εμείς εισπράττουμε, να μην συμφωνούν με αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα. Εμένα μου τυχαίνει πολλές φορές. Μα αυτή δεν είμαι εγώ, λέω. Δεν είσαι υποχρεωμένος όμως να ξέρεις ποια είμαι, να καταλάβεις ποια είμαι, δεν είμαι υποχρεωμένη να δεχτώ αυτό που νομίζεις ότι είμαι. Δεν είμαι υποχρεωμένη επίσης να παλέψω να σου αλλάξω την γνώμη. Γιατί να το κάνω; Άσε που δεν θα τα καταφέρω. Η γνώμη σου, η γνώμη του καθενός για τα πράγματα είναι πιο σημαντική από την αλήθεια, δεν θα την άλλαζε κανείς εύκολα. Άσε που η αλήθεια είναι πάντα τόσο εύκολη, τόσο απλή, και όλοι μας θέλουμε τα δύσκολα, τα πολύπλοκα…

Η μετάβαση

Μπήκε ο Νοέμβρης...

Κάπως νεκρός μήνας, δεν είναι φθινόπωρο, δεν είναι χειμώνας, δεν έχει τρανταχτές γιορτές, σαν να μην έχει και τίποτα ιδιαίτερο, (παρόλο που για μένα είναι ιδιαίτερος, μια και γνώρισα τον Άλεξ, Νοέμβρη του 1988) βρίσκεις όμως φτηνά εισιτήρια για το εξωτερικό, προσφορές σε ...καλοκαιρινά resort, και δεν βρίσκεις απολύτως τίποτα στη Σωτήρος!

Ο Άλεξ μου έφερε μια καινούργια μηχανούλα γιατί γκρίνιαζα ότι η olympus δεν χωράει στην τσάντα μου, και βγήκα εχτές στην Σωτήρος να την εγκαινιάσω και να πάρω φωτογραφία τις βιτρίνες. Όμως δεν βρήκα κάτι αξιόλογο. Όλες μέσα στην γκριζάδα και στην μαυρίλα. Μάλλον με άκουσαν με τα "βασικά" που έλεγα, απογοητεύτηκαν ότι δεν θα πήγαινα να ψωνίσω ;) και έφτιαξαν βιτρίνες με τα ... χτεσινά υπολείμματα.

Σε μερικές βιτρίνες μάλιστα, είχαν ξεχάσει να ντύσουν τις κούκλες. Δηλαδή ήταν ντυμένες μόνο με τα ... βασικά. Τέτοια επιρροή που τους άσκησα, δεν το περίμενα με τίποτα.

Το βράδυ πήγαμε μέχρι το kitchen, για να δούμε πως βγάζει η μηχανή τις σκοτεινές φωτογραφίες. Όπως αναμενόταν, είναι αρκετά κουνημένες.

Γενικά αυτές οι βραδυνές φωτογραφίες, ειδικά με τις μικρές μηχανές, θέλουν οπωσδήποτε τρίποδο. Όμως έτσι χάνει κάποιος το αυθόρμητο της υπόθεσης. Και για φαντάσου να μπαίνεις στα μαγαζιά κουβαλώντας ένα τριποδάκι!

Οι σημερινές όμως φωτογραφίες νομίζω ότι είναι καλύτερες. Και φαίνεται καθαρά αυτό που είναι να φανεί.

Ότι μπήκε ο Νοέμβρης, που μπορεί να μην είναι ούτε φθινόπωρο, ούτε χειμώνας, ούτε τίποτα το ιδιαίτερο, όμως οι αλλαγές στην ατμόσφαιρα είναι εμφανείς, το κρύο αισθητό,

και εμείς είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε τον χειμώνα με μια μεγάλη αγκαλιά, γιατί μας έλειψε!

Καλό μας Χειμώνα πλέον!!!